شیما جهانبخش؛ گروه ایران زمین / صف فشرده تریلرهای ۱۸ چرخ ترانزیتی، کامیونهای حمل مواد اولیه شهرکهای صنعتی، اتوبوسهای بینشهری و مینیبوسهای سرویس کارخانهها، در کلاف سردرگم ترافیک ورودی شهر درهم میپیچند. صدای ممتد بوق، دود اگزوزهای سنگین و بیحوصلگی رانندگان، اولین تصویری است که هر تازهواردی از پیشانی جنوبشرق استان تهران به ذهن میسپارد؛ منطقهای با چندصد هزار نفر جمعیت که از یک سو قطب بیبدیل تولید گل و گیاه کشور و یکی از قطبهای صنعتی ایران است و از سوی دیگر، زیر بار فشار زیرساختهای قدیمی و عبور روزانه هزاران خودروی فرامنطقهای قامت خم کرده است.
«ساعتی دو بار همین مسیر چند کیلومتری را میروم و میایستم. ترافیک اینجا نهتنها وقت و انرژی را میگیرد، بلکه امنیت رفتوآمد بچههایمان را هم سلب کرده است. شب و روز ندارد؛ کافی است یک کامیون، خرابی پیدا کند یا تصادف کوچکی رخ دهد تا کل شهر قفل شود.» اینها را یکی از رانندگان خطی مسیر پاکدشت به تهران میگوید. حرفهای او تجربه نگرانکننده زیست روزمره هزاران شهروندی است که میان وظایف درونشهری و بار عبوری ملی معطل ماندهاند.
کلاف سردرگم خودروهای ترانزیتی در ورودی پایتخت، مشکل اصلی ترافیک پاکدشت، عدم تفکیک «سفرهای درونشهری» از «ترانزیت کشوری» است. شریانی که باید نقشی فرامنطقهای ایفا کند، دقیقاً از قلب بافت مسکونی و تجاری شهر عبور میکند. حل این معادله معطلمانده، نیازمند خارج کردن بار ترانزیت از هسته مرکزی شهر است؛ موضوعی که «پیمان شکرزاده»، شهردار پاکدشت، در گفتوگو با گزارشگر «ایران» از آن بهعنوان نیاز مهم و اساسی برای مدیریت شهری یاد میکند. …
