مسجد جامع بابل، یکی از اماکن دیدنی و تاریخی این شهر، در یکی از قدیمیترین محلههای بابل قرار دارد و از آثار ملی ایران به شمار میرود. بر اساس «تاریخ طبرستان»، قدمت این مسجد به سال ۱۶۰ هجری قمری بازمیگردد و بنا در دورههای مختلف، بهویژه در عصر صفوی، مورد بازسازی قرار گرفته است. در دوران فتحعلیشاه قاجار، مسجد بر اثر زلزله تخریب شد و پس از آن دوباره بنا گردید. این مسجد دارای دو سردر در بخشهای شرقی و غربی است که هرکدام به یک هشتی متصل میشوند. بر فراز سردرها نیز آیاتی از قرآن و عباراتی با تاریخ ۱۲۳۰ هجری قمری، بر روی خشتهای کاشی نقش بسته است. در فضای داخلی مسجد، دو محراب با کاشیکاریهای جدید و یک محراب قدیمی دیده میشود که از جلوههای ارزشمند معماری و تزئینات تاریخی بنا بشمار می آید.
