ظرفیت تولید مرغ در ایران از نیاز داخلی فاصله گرفته و کاهش قدرت خرید خانوارها این شکاف را عمیقتر کرده است. در چنین شرایطی، صادرات دیگر یک گزینه جانبی برای مرغداران نیست، بلکه به یکی از شروط حفظ تولید تبدیل شده؛ با این حال، سیاستهای مقطعی و محدودیتهای ناگهانی میتواند بازارهای صادراتی را پیش از آنکه صنعت از آنها بهره بگیرد، از ایران دور کند. صنعت مرغداری ایران در سال ۱۴۰۵ با یک تناقض جدی مواجه است؛ از یکسو کشور از نظر زیرساخت، ظرفیت جوجهریزی و توان تولید، امکان عرضه بیش از نیاز بازار داخلی را دارد و از سوی دیگر، قدرت خرید مصرفکننده و اندازه بازار داخلی اجازه نمیدهد تمام این تولید در داخل جذب شود. نتیجه این وضعیت، فشاری است که ابتدا خود را در افت قیمت مرغ درب مرغداری و کاهش حاشیه سود تولیدکننده نشان میدهد و در مرحله بعد میتواند به کاهش جوجهریزی، خروج واحدهای کم سرمایه از چرخه تولید و درنهایت نوسان شدید قیمت برای مصرفکننده منجر شود. آمارهای رسمی نیز نشان میدهد تولید مرغ در سال جاری همچنان در سطح بالایی قرار دارد. بر اساس گزارش مرکز آمار ایران، در اردیبهشت ۱۴۰۵ حدود ۱۵۷ هزار تن گوشت مرغ در کشتارگاههای رسمی کشور عرضه شده که ۹۷ درصد از کل گوشت طیور عرضهشده را تشکیل میداد. با وجود این، این رقم نسبت به مدت مشابه سال قبل کاهش قابل توجهی داشته و کل عرضه گوشت طیور در کشتارگاههای رسمی نیز نسبت به اردیبهشت ۱۴۰۴ حدود ۳۵ درصد کمتر شده است. این کاهش را نباید لزوماً به معنای کمبود ساختاری مرغ در کشور تعبیر کرد. صنعت طیور همچنان ظرفیت بسیار بالاتری از مصرف فعلی دارد و مسئله اصلی در مقطع کنونی بیشتر به تعادل میان تولید، مصرف، قیمت و بازار صادراتی بازمیگردد. از سوی دیگر، سیاست افزایش جوجهریزی که با هدف تضمین امنیت غذایی و جلوگیری از کمبود مرغ دنبال شده، در صورت نبود بازار مکمل میتواند نتیجه معکوس برای تولیدکننده داشته باشد. بر اساس گزارشهای منتشرشده، جوجهریزی در خرداد ۱۴۰۵ حدود ۱۱۰ میلیون قطعه و در تیرماه به حدود ۱۳۰ میلیون قطعه رسیده؛ سطحی که آثار آن میتواند با فاصله زمانی چند هفتهای در افزایش [ ]
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
ظرفیت تولید مرغ در ایران از نیاز داخلی فاصله گرفته و کاهش قدرت خرید خانوارها این شکاف را عمیقتر کرده است. در چنین شرایطی، صادرات دیگر یک گزینه جانبی برای مرغداران نیست، بلکه به یکی از شروط حفظ تولید تبدیل شده؛ با این حال، سیاستهای مقطعی و محدودیتهای ناگهانی میتواند بازارهای صادراتی را پیش از آنکه صنعت از آنها بهره بگیرد، از ایران دور کند.
صنعت مرغداری ایران در سال ۱۴۰۵ با یک تناقض جدی مواجه است؛ از یکسو کشور از نظر زیرساخت، ظرفیت جوجهریزی و توان تولید، امکان عرضه بیش از نیاز بازار داخلی را دارد و از سوی دیگر، قدرت خرید مصرفکننده و اندازه بازار داخلی اجازه نمیدهد تمام این تولید در داخل جذب شود. نتیجه این وضعیت، فشاری است که ابتدا خود را در افت قیمت مرغ درب مرغداری و کاهش حاشیه سود تولیدکننده نشان میدهد و در مرحله بعد میتواند به کاهش جوجهریزی، خروج واحدهای کم سرمایه از چرخه تولید و درنهایت نوسان شدید قیمت برای مصرفکننده منجر شود.
آمارهای رسمی نیز نشان میدهد تولید مرغ در سال جاری همچنان در سطح بالایی قرار دارد. بر اساس گزارش مرکز آمار ایران، در اردیبهشت ۱۴۰۵ حدود ۱۵۷ هزار تن گوشت مرغ در کشتارگاههای رسمی کشور عرضه شده که ۹۷ درصد از کل گوشت طیور عرضهشده را تشکیل میداد. با وجود این، این رقم نسبت به مدت مشابه سال قبل کاهش قابل توجهی داشته و کل عرضه گوشت طیور در کشتارگاههای رسمی نیز نسبت به اردیبهشت ۱۴۰۴ حدود ۳۵ درصد کمتر شده است.
این کاهش را نباید لزوماً به معنای کمبود ساختاری مرغ در کشور تعبیر کرد. صنعت طیور همچنان ظرفیت بسیار بالاتری از مصرف فعلی دارد و مسئله اصلی در مقطع کنونی بیشتر به تعادل میان تولید، مصرف، قیمت و بازار صادراتی بازمیگردد.
از سوی دیگر، سیاست افزایش جوجهریزی که با هدف تضمین امنیت غذایی و جلوگیری از کمبود مرغ دنبال شده، در صورت نبود بازار مکمل میتواند نتیجه معکوس برای تولیدکننده داشته باشد. بر اساس گزارشهای منتشرشده، جوجهریزی در خرداد ۱۴۰۵ حدود ۱۱۰ میلیون قطعه و در تیرماه به حدود ۱۳۰ میلیون قطعه رسیده؛ سطحی که آثار آن میتواند با فاصله زمانی چند هفتهای در افزایش عرضه مرغ خود را نشان دهد. همچنین بخوانید: بازار مرغ در انتظار اثر جوجهریزی خرداد …
