به گزارش روز نو برخی افراد و نهادهای حاکم ظاهراً اصلاً چیزی به اسم "جامعه" را به رسمیت نمیشناسند و تعریفشان از حوزهٔ اقتدار دولت و حکومت، سلطه بر تمام شئون فردی و جمعی عموم شهروندان است.
چنین نگاهِ تمامیتگرا و توتالیتری که متأسفانه از ابتدای انقلاب تاکنون به صورت مانع اصلی تأسیس نهادهای مستقل اجتماعی و مشارکت شهروندان در حل مشکلات خود عمل کرده است، اصولاً فضایی برای دعوت از مردم به منظور کمک آنان به حل معضلات باقی نمیگذارد.
این نگاه توتالیتر متأسفانه بر سایر نهادهای حاکم و همینطور بسیاری از اقشار مردم نیز تأثیر گذاشته و دیدگاهشان را نسبت به ادارهٔ کشور معیوب کرده است.
در واقع آن نهادها و افراد حاکمی که نیمنگاهی به تقویت جامعه داشتهاند، حاضر به شناسایی استقلال این حوزه از دستگاه حکومت نشدهاند و در غایتِ امر از تصدیگری دولت در امور مدنی گام بزرگی عقب ننشستهاند.
بسیاری از اقشار اجتماعی هم متأثر از این نگاه اصولاً دستگاه حاکم را مسئول حل و فصل تمامی مشکلات ریز و درشت خود و دیگران میدانند و مجموعهٔ حاکمیت را به صورت منبعی لایزال از قدرت و پول میبینند که هیچگاه به وظایف خود عمل نمیکند، زیرا به زعم آنان یا اصلاً رغبتی و اعتنایی به این کار ندارد و یا منابع را به تمامی توسط عوامل خود غارت میکند.
در واقع این اقشار به نقش مستقل خود برای کمک به حل نابسامانیها واقف نیستند و با آن آشنایی ندارند؛ بنابراین وقتی که آقای پزشکیان به کمک برای برونرفت از معضلات دعوت میکند باید راهش را نشان دهد. آیا منظورش این است که افراد داوطلبِ کمک وارد دستگاه دولت شوند؟ روشن است که این راه بسته است و اگر به فرض باز هم باشد در درون این دستگاهِ دست و پا گیر و اسیر در غل و زنجیرههای گرانِ حجم نامحدودی از قوانین و مقررات و دستورالعملهای متعارض و بیربط، چه کاری بیش از آنچه برخی مسئولان کنونی انجام میدهند، از دیگر داوطلبان برمیآید؟
اما اگر منظور آقای پزشکیان کمک به حل نابسامانیها در درون جامعه است، این هم متأسفانه راهش اگر از ورود به دستگاه حاکم بستهتر نباشد، بازتر نیست، زیرا هر حوزهٔ مدنی و اجتماعی دهها مدعی حکومتی دارد که خود را محق به دخالت در جزءجزء آن میدانند!
با این حساب ما ماندهایم و بیشمار معضلاتی که، چون بهمن به سویمان سرازیر شده و رئیسجمهوری که همهٔ ما را به کمک فرا میخواند بدون آنکه راه کمکرسانی باز باشد!
