در غیاب جلسات علنی مجلس شورای اسلامی که مشروح مذاکرات آن باید مطابق قانون اساسی هم از رادیو پخش شود و هم در روزنامۀ رسمی واژه به واژه ثبت و ضبط شود، نمایندگان مجلس فعلی بعد از 6 ماه تصمیم گرفتند در فضای واقعی دیداری تازه کنند اما چون هنوز شورای عالی امنیت ملی تشکیل جلسه زیر ساختمان هرمی بهارستان را به مصلحت نمیداند 200 نماینده دوشنبه شب به حرم حضرت عبدالعظیم حسنی در شهرری رفتند.
از جمع آن 200 نماینده 10 تَن برای نطق انتخاب شدند و جدای مطالبۀ بازگشایی مجلس صدای شگفت آوری که شنیده شد و یکی به صراحت بر زبان آورد طرح عدم کفایت سیاسی رییس جمهوری بود! هر چند که مادام که آقای قالیباف مجلس را کنترل میکند جای نگرانی نیست اما این صدا را نمیتوان ناشنیده انگاشت.
تا جایی که یک عضو کمیسیون امنیت ملی از تلاش یک جریان خاص خبر داده و آن را کودتا علیه دولت مستقر دانسته است.
برای درک رفتار این دسته از نمایندگان ولو در اقلیت اما پرسرو صدا چند واقعیت را باید لحاظ کرد:
نخست این که مجلس فعلی برآمدۀ انتخابات سرد اسفند 1402 و حاصل استمرار اِعمال نظارت استصوابی است و از این رو اکثریت مردم ایران را نمایندگی نمیکنند و به خاطر همین تعطیلی این مجلس در ماههای نخست سال هیچ واکنش و بازتابی در میان مردم نداشت.
دوم این که هر گاه انتخاباتی به نسبت رقابتی برگزار شده و حاصل آن روی کار آمدن رییس جمهوری بوده که کاملا مطیع و تابع نهادهای دیگر نبوده او را از سرنوشت اولین رییس جمهوری ایران (ابوالحسن بنیصدر) انذار داده یا آن رییس جمهورِ از هفت آب و هفت خان گذشته و تنفیذ شده را به مرحوم بنیصدر تشبیه کردهاند! چه سید محمد خاتمی باشد، چه حسن روحانی و چه حالا مسعود پزشکیان در حالی که این هر سه هیچ یک نه به بنیصدر رأی داده بودند نه حامی او بودند و دو نفر اول در مجلس اول در مقابل اولین رییس جمهوری قرار داشتند و سومی که همین جناب پزشکیان باشد در انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تبریز فعالیت می کرده که تمایلی به بنیصدر نداشت.
سوم این که نمایندگان مجلس فعلی که از هر گشایش اقتصادی عاجز بوده و به هیچ یک از وعدههای انتخاباتی عمل نکردهاند به دنبال مقصر میگردند و چه کسی بهتر از پزشکیان تا کاسه کوزهها را بر سر او بشکنند و فضای سال 60 را تکرار کنند و انگار به دنبال سپر بلا یا بلاگردان میگردند. …
