با این حال، سؤال اصلی این است که این ۹۰ درصد دقیقاً بر چه اساسی محاسبه شده‌اند؟
آیا این آمار حاصل بررسی اطلاعات مصرف کارت‌های سوخت در یک دوره مشخص است یا برآورد کارشناسی شرکت ملی پخش؟
جامعه آماری این بررسی چه کسانی هستند و آیا مصرف خودروهای شخصی، خانوارهای چندخودرویی، رانندگان شاغل و افرادی که روزانه مسافت‌های طولانی طی می‌کنند، به‌صورت جداگانه در آن دیده شده‌اند؟
مهم‌تر از همه، آیا نهادی مستقل این برآورد را تأیید کرده است؟
تا زمانی که داده‌ها و روش محاسبه منتشر نشود، عدد ۹۰ درصد بیشتر یک ادعای اعلام‌شده از سوی مدیر عملیات شرکت ملی پخش است تا آماری که امکان ارزیابی مستقل آن وجود داشته باشد. تهران و کلان شهرها؛ شهرهایی که فقط جمعیت ساکن آن مصرف‌کننده نیست
مسئله سهمیه‌بندی زمانی پیچیده‌تر می‌شود که به جمعیت شناور و رفت‌وآمدهای روزانه در کلان‌شهرها توجه کنیم. این جمعیت صرفاً با توصیه به استفاده از حمل‌ونقل عمومی نمی‌تواند از مصرف سوخت شخصی صرف‌نظر کند. پرسش این است که آیا شبکه مترو، اتوبوس و سایر وسایل حمل‌ونقل عمومی ظرفیت جذب چنین حجم بزرگی از مسافر را دارد؟
این مسئله البته محدود به تهران نیست. در بسیاری از شهرهای کشور، فاصله محل سکونت تا محل کار، ضعف شبکه حمل‌ونقل عمومی، کمبود ناوگان و نبود دسترسی مناسب به خطوط ریلی و اتوبوسرانی، استفاده از خودروی شخصی را به یک ضرورت روزمره تبدیل کرده است. نمی‌توان بدون توجه به تفاوت شرایط شهرها و استان‌ها، یک الگوی مصرف واحد را برای همه مردم در نظر گرفت. نرخ چهارم نداریم، اما بنزین سوپر بخرید! …
دانلود از کافه بازار
