بازار
«آقای شهید» را این روزها بسا کسان با «سوز دل صاف‌شده» یا با «خرد فروتن‌شده» به یاد می‌آورند که تا قبل از شهادت چیز دیگری می‌گفتند! فروتنی معرفتی قله‌ی هر اندیشمندی است و دل مصفا از آن هم بالاتر. اکنون چرا شهادت او آینه‌ای شد در برابر فهم‌های ناتمام؟!
در آغاز باید بگویم که اگر نه روزی، هرچند روز یک‌بار کسانی در رسانه نوعی پشیمانی از فهمی که نسبت به رهبر شهید داشتند، ابراز می‌کنند. شخصاً نیز تجاربی فراتر از شمارش داشته‌ام که چنین دیده‌ام و شنیده‌ام. گاهی با صراحت و گاهی در لفافه. گاهی می‌گویند «حالا می‌فهمیم که او بهتر از ما دید و فهمید» و گاهی آرزو می‌کنند که «ای کاش بود و این صحنه‌ها و ثمره‌ی کار خود را می‌دید و زین پس را نیز تدبیر می‌کرد»؛ و اکنون که دو تا از پیش‌بینی‌های شاهکار رهبر شهید، یکی «نفرت جهان و مردم امریکا از اسرائیل» و دیگری «به زانو درآوردن دشمن در هر جنگ آینده» بر زبان رئیس‌جمهور امریکا نشسته است، معتقدم این بیشتر هم خواهد شد و فطرت‌های بیدار زبان به صدق آن رهبر شهید بازخواهند کرد.
این مبعوث‌شدگی از کجا آمد؟ آن سوز خردافروزی که شهادت رهبر بر دل مخالفان و حتی بداندیشان خود گذاشت، ریشه‌اش در «نسبت روح بزرگ با روزگار» است. روزگار همچون اسب چموش است، بعضی‌ها از ترس پیاده می‌شوند، او زین کرد و افسارش را کشید و، چون مولایش علی، هر دو عالم را به زیر یوغ آورد. علی بود که به پیروانش آموخت چگونه زیستن را و چگونه مردن را؛ و یکی از آن نادره‌هایی که از او آموخت، و بسیار خوب و درست آموخت، سرود: «روز و شب را همچو خود مجنون کنم/ روز و شب را کی گذارم روز و شب»! مولانا جلال‌الدین ندا می‌دهد «من کسی نیستم که روزگار بر من چیره شود، من روز و شب را درهم می‌پیچم. من کسی نیستم که یقه‌ی روزگار را ر‌ها کنم. ر‌ها نمی‌کنم تا او را مانند خود مجنون کنم».
آن چیزی که روح رهبر شهید را پرفتوح کرد، علی‌وار زیستن بود و مولاعلی بزرگ‌ترین وجهش همین بود که دنیا و هستی و دو … …
