بر اساس آمارهای اعلامشده، در حال حاضر مجموعا حدود ۳۲.۵ میلیون واحد مسکونی در کشور وجود دارد، در حالی که تعداد خانوارهای کشور حدود ۲۷.۱ میلیون خانوار عنوان شده است؛ به عبارتی، اختلاف بیش از پنج میلیون واحدی میان تعداد خانهها و خانوارهای کشور وجود دارد که در نگاه نخست از مازاد مسکن حکایت میکند.
اما آن سوی این آمار، تصویر متناقضی از دسترسی خانوارها به مسکن دیده میشود. علیرضا زاکانی، شهردار تهران، تعداد مستاجران پایتخت را ۵۱ درصد اعلام کرده: یعنی در تهران تعداد خانوارهای مستاجر حتی از مالکان بیشتر شده است. از سوی دیگر، فشار اقتصادی و افت قدرت خرید مسکن شرایطی را رقم زده که برخی خانوارها ناچار به سکونت مشترک زیر یک سقف شدهاند.
تناقض پیش آمده، این پرسش را مطرح میکند که اگر در برابر ۲۷.۱ میلیون خانوار در کشور حدود ۳۲.۵ میلیون واحد مسکونی وجود دارد، چرا هر خانوار به یک واحد مسکونی دسترسی ندارد و بحران مسکن همچنان پابرجاست؟ آمار تراکم یک خانوار در هر واحد مسکونی با مشاهدات همخوانی ندارد
فردین یزدانی، کارشناس اقتصاد مسکن در گفتوگو با تجارتنیوز مطرح کرد: «من فکر نمیکنم این آمار که تراکم خانوار در واحد مسکونی به عدد یک رسیده، درست باشد. اگر این عدد را بپذیریم، در واقع به این معناست که جدا از خانههای خالی، در تمام واحدهای مسکونی اشغالشده فقط یک خانوار زندگی میکند و هیچ واحدی وجود ندارد که دو خانوار در آن سکونت داشته باشند.»
او در ادامه بیان کرد: «بعید میدانم چنین آماری درست باشد. مشاهدات نیز این موضوع را تایید نمیکند؛ اگر به مناطق حاشیهنشین مراجعه کنید، موارد نقض این ادعا بهوضوح مشاهده میشود. بنابراین این آمار بهعقیده من کاملا غلط است و بهنظر میرسد با هدف سیاسی مطرح شده باشد.» از لحاظ فیزیکی با کمبود جدی مسکن مواجه نیستیم …
