بر اساس تغییرات اعلام شده، دامنه نرخ سود بین بانکی از محدوده ۱۷ تا ۲۴ درصد به دامنه ۲۶ تا ۳۴ درصد افزایش یافته است. این تغییر در واقع به معنای گران تر شدن هزینه تامین نقدینگی برای بانکهایی است که برای مدیریت کسری منابع خود به بازار بین بانکی متکی هستند.
اهمیت این تصمیم زمانی بیشتر مشخص میشود که بدانیم نرخ سود بین بانکی صرفا یک عدد در آمارهای پولی نیست، بلکه یکی از ابزارهای مهم بانک مرکزی برای اثرگذاری بر رفتار بانکها، مدیریت نقدینگی و هدایت نرخهای سود در اقتصاد به شمار میرود.
در سالهای گذشته، پایین نگه داشتن نرخ سود بین بانکی در شرایطی که برخی بانکها با ناترازی منابع و مصارف و کسری نقدینگی مواجه بودند، این نگرانی را ایجاد کرده بود که دسترسی نسبتا ارزان بانکها به منابع، انگیزه اصلاح ساختار مالی و مدیریت اضافه برداشت را تضعیف کند. اکنون بانک مرکزی با افزایش نرخهای عملیاتی تلاش دارد هزینه این رفتار را بالا ببرد و انضباط بیشتری بر شبکه بانکی حاکم کند. اما افزایش نرخ سود بینبانکی موافقان و مخالفانی دارد و ارزیابی آثار آن بر اقتصاد به نحوه اجرای سیاست و شرایط نظام بانکی بستگی دارد.
دیدگاههای متفاوت به افزایش نرخ سود
در این میان، علی نظافتیان - پژوهشگر حقوق بانکی - افزایش نرخ سود بینبانکی را در صورت همراهی با اصلاحات ساختاری، اقدامی مناسب برای تقویت انضباط پولی ارزیابی میکند.
به اعتقاد او، افزایش این نرخ را نمیتوان صرفا جابهجایی یک عدد در بازار پول دانست؛ چرا که نرخ سود بین بانکی یکی از مهم ترین ابزارهای عملیاتی سیاست پولی بانک مرکزی است و تغییرات آن میتواند از مسیر هزینه تامین نقدینگی بانکها بر نرخهای سود بانکی، تسهیلات دهی و در نهایت فعالیتهای اقتصادی اثر بگذارد. …


دانلود از کافه بازار










































































































































