می‌خواهی امریکایی باشی دست‌هایت را به خون آلوده کن

جوان آنلاین: سه‌گانه «پدرخوانده» ساخته فرانسیس فورد کاپولا، همواره در صدر لیست‌های بهترین فیلم‌های منتخب محافل نقد و کارشناسی قرار داشته است و با وجود تلاش‌های مشکوک برای برهم زدن چینش این لیست‌ها، این فیلم همچنان در ردیف‌های بالا تاخت می‌زند. اینکه «پدرخوانده» چرا از ابتدا میان منتقدان و تماشاگران جدی سینما محبوب بوده و هنوز هم است، قابل بررسی است، اما اصلی‌ترین دلیل را باید در ارجاع غیرمستقیم به مسائلی دانست که بیش از همه جنبه‌ای سیاسی و اجتماعی دارد و به ریشه‌های حکومت در ایالات متحده برمی‌گردد. ارجاعاتی که نشان می‌دهد امریکا اساساً حکومتی مافیایی است. بنابراین «پدرخوانده» را باید یک فیلم ضدسیستم دانست که حوادث آن در یکی از هول‌انگیزترین و مهم‌ترین مقاطع تاریخ ایالات متحده، یعنی چالش با سوسیالیسم در جهان و به ویژه درون خود امریکا اتفاق می‌افتد. پدیده‌ای که کشور‌های امریکای لاتین را درنوردید و لهیب آتش آن به همه جا سر کشید. کوبا که برخی از مهم‌ترین سکانس‌های نسخه دوم فیلم در آنجا اتفاق می‌افتد، به دلیل نزدیکی با ایالات متحده از موقعیتی حساس‌تر برخوردار بود. 

فیلم‌های اقتباسی همیشه در تاریخ سینما درخشیده‌اند. در واقع، آنچه از ادبیات برخاسته و به فیلم تبدیل شده، همواره غنای بیشتری نسبت به آثار دیگر داشته است. 

«پدرخوانده» نیز فیلمی اقتباسی است. کاپولا فیلمنامه آن را با اقتباس از رمانی به همین نام، اثر ماریو پوزو نویسنده ایتالیایی نوشته است. اینکه چرا این فیلم در زمان اکران و نیز تا به حال اثری محبوب بوده، دلایل زیادی دارد. وامداربودن از ادبیات یکی از آنهاست. حضور مارلون براندو در پخته‌ترین دوران هنری‌اش، با نقشی کاملاً متفاوت و خاص و نیز معرفی آل پاچینو، دلیل دیگر آن است. موسیقی بی‌نظیر که یک شاهکار محسوب می‌شود، از دیگر دلایل ماندگاری اثر است، اما آنچه از همه اینها مهم‌تر است، محتوای فیلم است: ترسیم ریشه‌های مافیا در حکومت ایالات متحده. «پدرخوانده» در واقع نقدی تلخ، پیچیده و تراژیک از «رویای امریکایی»، سیستم سرمایه‌داری و فساد درون‌سیستمی است؛ آن هم در دوره‌ای که امریکا در حال تثبیت پایه‌های ابرقدرتی خود است. 

جشن در میانه انقلاب  …