گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم-زینب امیدی: هیچ چیز در این مراسم مرا به یاد یک خداحافظی ساده نمیاندازد. جهان کدام مردم را به خاطر دارد که در غم فقدان رهبرشان با چشمانی اشکبار با دلهایی سرشار از اندوه؛ اما چنین استوار و محکم او را بدرقه کرده باشند.
شبستان مصلی را خیلی از ما با نمایشگاههای کتابش به خاطر داریم. سالهای سال همین راهروها میزبان مهمانی ویژه بودند، مهمانی کتاب خوان که ساعتها وقت میگذاشت تا از تازهترین انتشارات کشور بازدید کند؛ پای صحبت ناشران و غرفهداران بنشیند و با اهالی قلم صمیمانه گفتگو کند.
اما امروز در همین شبستان جای رهبر کتابخوانمان بیش از هر زمان دیگری خالیست. راهروهای مصلی گامهای مردی را تا همیشه در حافظه خود حفظ خواهند کرد که ساعتهای طولانی برای دیدن و بررسی کتابهای تازه منتشر شده وقت میگذاشت. با ناشران خوش و بش میکرد و فضایی لبریز از گفتگوهای صمیمانه با اهالی فرهنگ و قلم رقم میزد.
خیلیها بودن در کنار رهبرشان را به هر چیز دیگری ترجیح دادهاند، انگار میخواهند حتی ثانیههای آخر را هم از دست ندهند؛ همان جایی نفس بکشند که ساعات دیگر رهبرشان برای همیشه از آنجا تهران را ترک خواهد کرد.
.
در این مصلی حتی شبستانها هم برای نبودنش گریه میکنند، انگار تا همین امروز هم لحظه شماری میکردند تا دوباره انتشاراتیها در خنکای اردیبهشتهای بهاری بیایند و در غرفههای ساخته شده کتابهایی که او دوست داشت را جوری چیدمان کنند تا نظرش جلب شود، اما...
به این فکر میکنم که کتابها هم مدال میگیرند کتابهایی که تقریض رهبر شهید بر گردنشان آویزان است. تقریضهایی که نقشه راه هستند و جملاتی که نور کلماتش مسیر را برای گمراهان روشن میکند. مثل این جمله در اول یکی از کتابهای مزین به دست خط رهبر شهید که برای پسرش سید مجتبی نوشته: «این کتاب ارزشمند را به نور چشم عزیزم مجتبی حسینی هدیه میدهم که خداوند اسلام و مسلمین را به وسیله او منتفع سازد».
و من هر بار که به تقریضهای رهبر در کتابهای منتخب فکر میکنم به نظرم میرسد این بار تقریض دیگری نوشته شده است، اما نه بر صفحههای یک کتاب؛ بلکه بر صفحهای تاریخ... نامیرا| روایت دلنوشتهها نامیرا | مصلی، به وقت وداع نامیرا | دیدار؛ بدون کارت دعوت
* خردهروایتهایی از وداع با رهبر شهید، به مناسبت چهلمین روز تشییع و تدفین پیکر مطهر رهبر شهید حضرت آیتاللهالعظمی سیدعلی حسینی خامنهای
انتهای پیام/
