بازار
اروپا سال‌هاست دور نشسته و از آتشی که به جان جهان افتاده، گرمای مطلوب میگیرد و لذت می‌برد. ژوزف بورل، مسؤول اسبق سیاست خارجی اتحادیه اروپایی قبلا در اظهاراتی پرتبختر، چکیده رویکرد اروپایی به رابطه خودش با جهان را اظهار کرده بود. او گفته بود «اروپا مانند باغ می‌ماند و الباقی کشورهای دنیا مانند جنگل است و جنگلی‌های وحشی به باغ‌های زیبا حمله می‌کنند»! پس از جنگ دوم جهانی و در سایه هژمونی آمریکا، اروپا شکل خاصی از سیاست خارجی را پیش گرفت که می‌توان آن را «سواری مجانی جنایت» نامید. در این الگو، قدرت‌های اروپا از مزایای نظم آمریکایی بهره‌مند می‌شدند اما هزینه مستقیم کارهای کثیف و عملیات نظامی را بر دوش واشنگتن می‌گذاشتند. آنها در ظاهر از دیپلماسی، حقوق بشر و چندجانبه‌گرایی سخن می‌گفتند اما در عمل اجازه می‌دادند آمریکا (و گاه متحدان منطقه‌ای‌اش) ننگ عملیات نظامی، تحریم‌های سنگین و مداخلات سخت را به دوش بکشد.
این تقسیم کار نانوشته، سال‌ها برای اروپا کم‌هزینه و پرفایده بود، البته بی‌هزینه هم نبود؛ اروپا آنقدر نجنگید تا آنجا که به قول مایک پمپئو، وزیر اسبق خارجه آمریکا حتی دیگر توان بلند کردن یک بالگرد را نیز ندارد.
نمونه روشن رویکرد سواری رایگان از خون‌ریزی را می‌توان در اظهارات سال گذشته فردریش مرتس، صدراعظم آلمان دید. او در حاشیه نشست گروه 7، اعمال رژیم صهیونیستی را «کار کثیف» توصیف کرد و صراحتا گفت: اسرائیل این کار را برای همه ما انجام می‌دهد. این جمله، اعتراف صریحی بود به همان الگوی دیرین؛ اروپایی‌ها ترجیح می‌دهند دیگران دست‌شان را آلوده کنند و خودشان در فاصله امن بنشینند و از نتایج بهره‌مند شوند. مرتس حتی احترام خود را به «شجاعت(!)» ارتش صهیونی ابراز کرد؛ گویی اروپا هنوز می‌تواند از دور نظاره‌گر باشد و هزینه اخلاقی و عملیاتی را نپردازد.
جنگ ایران و آمریکا؛ آتش در باغ اروپا …
