این نویسنده صهیونیست در بررسی میزان فشار عملیاتی به جا مانده از جنگ نوشت، نیروی هوایی اسرائیل در سه سال گذشته معادل تعداد عملیاتهایی که معمولاً در شرایط عادی طی ۹ سال انجام میدهد، عملیات انجام داده است؛ تانکها و خودروهای زرهی هزاران موتور را مصرف کردند و میزان مهمات مورد استفاده معادل کل مهماتی بود که ارتش اشغالگر در ۳۰ سال قبل از جنگ شلیک کرده بود، با این حال تلفات انسانی همچنان بزرگترین چالش پیش روی تلآویو است.
او در ادامه با اشاره به مرگ ۱۱۳۸ سرباز و جراحات جسمی و روانی ۱۱ هزار و ۷۳۰ نیروی دیگر، پیشبینی کرد، تعداد کسانی که از آسیبهای روانی رنج میبرند، در دوره آینده افزایش یابد.
بندیوید همچنین با تاکید بر اینکه این آمار و ارقام تنها آمار رسمی گزارش شده هستند، نوشت، پیامدهای جنگ تنها محدود به نظامیان نبوده بلکه به زندگی خانوادگی و شخصی آنها نیز گسترش یافته است. طبق نظرسنجی انجام شده توسط ارتش اشغالگر، در میان همسران نیروهای ارتش، سبک زندگی ۷۵ درصد از خانوادهها تغییر کرده است.
در حالی که بیش از نیمی از شرکتکنندگان در این نظرسنجی گفتند که هنوز از ادامه خدمت سربازی شریک زندگی خود حمایت میکنند، تنها ۱۰٪ اعلام کردند که ماهیت این شغل به شریک زندگی آنها اجازه میدهد تا در حرفه شخصی خود سرمایهگذاری کند.
بر اساس این مقاله، نشانههای فرسایش در میان نیروهای ارتش نیز پدیدار شده است، برخی از افسران باتجربه صهیونیست اکنون ترجیح میدهند به جای تصدی سمتهای بالاتر، به مشاغل کماسترستر روی آورند یا بازنشسته شوند، آن هم در زمانی که ارتش هنوز به شدت به نیروهای ذخیره متکی است.
به نوشته معاریو، ارتش رژیم صهیونیستی در حال حاضر به طور متوسط روزانه ۵۳ هزار سرباز ذخیره را به خدمت گرفته است و آنها در مناطق حائل در نوار غزه، جنوب لبنان و سوریه مستقر بوده و همچنین در عملیاتهای فعلی ارتش در کرانه باختری حضور دارند.
همچنین در گزارش این روزنامه عبری آمده است، این استقرار هزینه اقتصادی بالایی را تحمیل میکند، به طوری که عملیات یک ماه از نیروهای وظیفه ذخیره در سال گذشته تقریبا ۲.۱ میلیارد شکِل یا حدود ۷۰۳ میلیون دلار هزینه داشته و این مبلغ معادل قیمت هفت فروند جت جنگنده اف-۳۵ یا ۷۰ دستگاه تانک مرکاوا است.
در نوار غزه علاوه بر ۲ تیپ ارتش اشغالگر که در امتداد مرزهای غزه مستقر هستند و واحدهای نگهبانی و نگهبانان شهرکهای اشغالی که همگی وظیفه ذخیره فعال را انجام میدهند، پنج تیپ نیز در حال حاضر در پشت خط زرد که تقریبا ۶۰٪ از مساحت نوار را تشکیل میدهد، مستقر هستند، همین وضعیت در مورد مرزهای لبنان نیز صدق میکند.
بن دیوید در پایان مقاله به این شکل نتیجهگیری کرد که تداوم استقرار نظامیان در این مقیاس، همراه با کاهش منابع انسانی و مادی، فشار بر ارتش رژیم صهیونیستی را افزایش میدهد. او بر همین اساس نیز خواستار کاهش حجم نیروهای مستقر در برخی جبههها به منظور حفظ تواناییهای نظامی و کاهش بار مالی وارده بر نهاد امنیتی شد.
