بازار
یک روز صبح، هنگام بازی میان گل ها، چشمش به پیله ای کوچک افتاد که از شاخه آویزان بود.
چیزی داخل پیله تکان می خورد.
ایلیا با هیجان صدا زد:
«مادربزرگ! بیا ببین! یک پروانه دارد بیرون می آید.»
مادربزرگ نزدیک شد و گفت:
«فقط نگاهش کن. خودش راهش را پیدا می کند.»
ایلیا کنار پیله نشست.
پروانه تلاش می کرد از سوراخ کوچکی که در پیله ایجاد شده بود بیرون بیاید.
چند دقیقه گذشت.
اما حرکتش بسیار آهسته بود.
ایلیا دلش سوخت.
گفت:
«خیلی سخت است. باید کمکش کنم.»
مادربزرگ گفت:
«نه، صبر کن.»
اما ایلیا فکر کرد مادربزرگ نگران بی دلیل است.
با یک چوب باریک، سوراخ پیله را کمی بزرگ تر کرد.
پروانه خیلی راحت بیرون آمد.
ایلیا خوشحال شد.
گفت:
«دیدی؟ نجاتش دادم!»
اما چند لحظه بعد متوجه شد پروانه نمی تواند درست پرواز کند.
روی زمین افتاد.
بال هایش ضعیف بود.
ایلیا ترسید.
گفت:
«چرا نمی پرد؟ من که کمکش کردم.»
مادربزرگ پروانه را آرام روی برگ گذاشت و گفت:
«تو خواستی کارش را آسان کنی.»
ایلیا با ناراحتی پرسید:
«پس چرا نتوانست پرواز کند؟»
مادربزرگ گفت:
«چون آن سختی که تو از آن جلوگیری کردی، بخشی از آماده شدنش برای پرواز بود.»
ایلیا با تعجب نگاه کرد.
مادربزرگ ادامه داد:
«پروانه هنگام بیرون آمدن از پیله، با فشار آوردن به بدنش کمک می کند بال هایش قدرت بگیرند. تو پیله را زودتر باز کردی، اما در واقع فرصتی را که برای قوی شدن داشت از او گرفتی.»
ایلیا سرش را پایین انداخت.
پروانه چند ساعت روی برگ ماند.
بال هایش را آرام تکان می داد، اما نمی توانست پرواز کند.
ایلیا تمام آن روز کنار باغ نشست.
دلش می خواست کاری انجام دهد، اما مادربزرگ گفت:
«این … …
