رسیدن به سرعت ۲ ماخ (دو برابر سرعت صوت)، دستاوردی بود که میگ-۲۱ را به اولین هواپیمای موفق شوروی تبدیل کرد که توانست ویژگیهای یک جنگنده تاکتیکی و یک رهگیر پرسرعت را در یک بدنه واحد ترکیب کند. بالهای دلتای این پرنده، اگرچه در سرعتهای پایین و هنگام فرود چالشهایی در زمینه پایداری ایجاد میکردند، اما در ارتفاعات بالا و پرواز مستقیم، عملکردی بینظیر از نظر شتاب و حفظ انرژی به نمایش میگذاشتند.
یکی از شگفتانگیزترین جنبههای فناوری میگ-۲۱، مهندسی فنی و سادگی ساختاری آن است. در دورانی که جنگندههابه سمت پیچیدگیهای روزافزون سیستمهای آویونیک (الکترونیک هوانوردی) و رادارهای چندمنظوره حرکت میکردند، طراحان شوروی مسیر متفاوتی را برگزیدند.
این هواپیما به گونهای طراحی شده بود که نیازمند حداقل زیرساختهای لجستیکی باشد. سیستمهای مکانیکی و هیدرولیکی آن بسیار سرراست بودند و تعمیر و نگهداری آنها در شرایط سخت عملیاتی و حتی در باندهای پروازی خاکی امکانپذیر بود. این سطح از پایداری و سادگی باعث شد تا کارشناسان نظامی، فلسفه طراحی آن را با سلاح انفرادی AK-۴۷ … …
