موضوع به اظهارات یک کارشناس در فضای مجازی برمیگردد؛ مردی که در کلاس انگیزشی ایستاده و با لحنی قاطع و بیپرده گفته است: «برای پدر و مادرتان پرستار بگیرید، اما خودتان پرستارشان نباشید. اگر لازم شد آنها را به خانه سالمندان ببرید تا دوستان تازهای پیدا کنند. حق ندارید عمرتان را برای مراقبت از پدر و مادرتان تلف کنید.» نگهداری از والدین؛ تلفکردن عمر یا آزمون انسانیت؟
آنها، مثل نسل جدید نمیاندیشند. حواستان به این باشد. برای بسیاری ازپدران و مادران، شنیدن اینکه «مراقبت از پدر و مادر تلف کردن عمر است» فقط شنیدن یک جمله در فضای مجازی نیست؛ ممکن است معنای دیگری داشته باشد. ممکن است آن را جور دیگری بشنوند؛ مثل اینکه بخشی از زندگیشان دیگر ارزش ندارد، مثل اینکه روزهایی که برای فرزندانشان گذاشتهاند حالا باید در ترازوی «هزینه و فایده» گذاشته شود، مثل اینکه در سالهایی که بیش از همیشه محتاج محبتاند، ناگهان باید ثابت کنند که مزاحم زندگی فرزندانشان نیستند.
سخنران توصیه میکند برای والدین پرستار بگیرید، خودتان نقش پرستار را برعهده نگیرید و اگر لازم شد آنها را به خانه سالمندان ببرید. حتی از این تعبیر استفاده میشود که نباید عمر خود را صرف مراقبت از پدر و مادر کرد.
همین جمله کافی بود تا یک بحث قدیمی دوباره شعلهور شود؛ بحثی که این بار نه فقط درباره خانواده، بلکه درباره تصویری است که از «زندگی خوب» در ایران امروز ساختهایم. سئوالات و واکنشها در انواع مختلف بودند:آیا زندگی خوب یعنی فرزند باید تمام عمرش را صرف والدین کند؟ آیا استقلال و پیشرفت شخصی یعنی فاصله گرفتن از والدین؟ آیا گرفتن پرستار نشانه بیمهری است؟ آیا خانه سالمندان الزاماً محل طرد شدن است؟ و مهمتر از همه؛ آیا اساساً میتوان مراقبت از پدر و مادر را در ادبیات «تلف شدن عمر» تعریف کرد؟ پاسخ هیچکدام به سادگی یک «بله» یا «خیر» نیست. یک جمله و چند زندگی متفاوت …
