اکنون پرسش اصلی درباره زریبافی اصفهان این نیست که چند قطعه پارچه تاریخی از این هنر در موزهها باقی مانده یا چند استاد پیشکسوت هنوز فعالیت میکنند؛ پرسش این است که چند نفر در اصفهان هنوز توان آموزش کامل این هنر را دارند و چند جوان حاضرند سالها برای یادگیری آن وقت بگذارند، درحالیکه بازار کار محدودی پیش روی آنان قرار دارد؟ اگر پاسخ این پرسشها هر سال کوچکتر شود، زریبافی ممکن است پیش از آنکه آخرین دستگاههایش خاموش شوند، از مسیر انتقال نسلبهنسل خارج شود و از هنری زنده به عنوانی تاریخی تبدیل شود. زریبافی اصفهان زیر سایه فراموشی؛ چه کسی قرار است جای استادان را بگیرد؟
استاد «مهدی شمسعلی»، چهره ماندگار زریبافی و تنها استاد باقیمانده در این رشته هنری در استان اصفهان، در گفتوگو با «پیام ما»، با اشاره به سابقه بیش از شش دهه فعالیت خود در این هنر اظهار کرد: «زریبافی را از کودکی و در کنار پدرم آموختم و پس از آن نزد استاد مهدی پورنقشبند آموزش دیدم و حدود ۳۰ سال نیز در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان، در بخش زریبافی، فعالیت کردم. خانواده من با بافندگی و نساجی سنتی ارتباط داشتند و پدرم نیز در این حوزه فعالیت میکرد و من از همان دوران کودکی، بهتدریج مراحل مختلف این هنر را فراگرفتم.»
او ادامه داد: «پس از بازنشستگی، با دعوت مرحوم احمد ادیب، در مجموعه میراث فرهنگی اصفهان به آموزش این هنر ادامه دادم. در آن دوره توجه بیشتری به زریبافی وجود داشت و خانه تاریخی شیخالاسلام نیز برای فعالیتهای مرتبط با نساجی و آموزش این هنر در اختیار ما قرار گرفت، اما پس از درگذشت مرحوم ادیب، بهتدریج حمایتها کمتر شد و حتی تأمین مواد اولیه برای تولید پارچههای زری نیز با مشکل مواجه شد.» …
