«ارزشهای آسیایی»، صورتبندیهای اسلامی حقوق بشر، حقوق مردمان در نظام آفریقایی و، البته، سنتهای اروپایی و آمریکایی حقوق بشر، هر یک از مسیر نهادها، هنجارها و رویههای متفاوت وارد این مناقشه شدهاند. حاصل این تفاوتها نیز همیشه تضعیف حقوق بشر جهانی نبوده است؛ در مواردی، همین چالشها بخشی از فرایند تکامل نهادهای منطقهای و جهانی و تحول در فهم برخی از انواع حقوق بودهاند. به نظر میرسد میراث و بازنمود این جریانهای حقوق بشری، اکنون در قلمرو «توسعه پایدار» در حال رخ دادن باشد.
توسعه پایدار از آغاز شکلگیری گفتمانی خود و، بهویژه، در پیوند با «حق بر توسعه»، همواره با تنوع رویکردها در پاسخ به این پرسشها همراه بوده است که توسعه برای چه کسی، با چه اولویتهایی، از چه مسیری و با چه نسبتی میان فرد و جامعه دنبال شود؟ با گسترش کشورهای عضو بریکس، به نظر میرسد این پرسشها بار دیگر و اینبار با صدایی پررنگتر از جنوب جهانی مطرح میشوند. اعلامیه دهلینو که در اجلاس اخیر بریکس منتشر شد، میتواند سند مناسبی برای درک این تغییرات احتمالی در گفتمان توسعه و، احتمالاً، تکثرگرایی بیشتر در گفتمان توسعه پایدار باشد. …
