بهگزارش خبرگزاری تسنیم؛ کارشناسان بانک بزرگ «اچاسبیسی» (HSBC) میگویند هر عضو گروه هفت (G7) برای تثبیت بدهی خود به مازاد اولیه به سبک ایتالیایی نیاز خواهد داشت. این در حالی است که رم پیش از بودجه سال انتخاباتش، ارزانتر از پاریس وام میگیرد.
سپتامبر 1992، ایتالیا داستان عبرتآموز امور مالی اروپا بود؛ زمانی که لیر از مکانیسم نرخ ارز اروپا خارج شد، ارزش پول ملی سقوط کرد و رم مجبور شد سرمایهگذاران را متقاعد کند که هنوز میتواند هزینههای خود را پرداخت کند. آنچه در پی آن رخ داد، بیش از سه دهه سختگیری بود که ایتالیاییها هنوز در مورد آن بحث میکنند.
سال به سال دولت قبل از محاسبه سود بدهیهایش درآمد بیشتری نسبت به هزینههایش کسب میکرد که اقتصاددانان آن را «مازاد اولیه» مینامند. طبق دادههای صندوق بینالمللی پول، ایتالیا از سال 1992 در 28 سال از 34 سال گذشته یک مازاد اولیه داشته است. گرانی در اروپا؛ تهدید دولتها و فرصت راستگرایان
«جانت هنری»، اقتصاددان ارشد جهانی در HSBC، در یادداشتی با عنوان «ایتالیایی شدن؟» گفت: «هر عضو گروه هفت باید از ایتالیا پیروی کند.» استدلال او بر اساس یک حساب ساده است: وقتی نرخ بهرهای که یک دولت برای بدهی خود میپردازد بالاتر از نرخ رشد اقتصاد آن باقی بماند، بدهی به عنوان سهمی از تولید همچنان افزایش مییابد، مگر اینکه دولت کمتر از آنچه قبل از بهره دریافت میکند، خرج کند. با توجه به هزینههای بالای استقراض در اقتصادهای پیشرفته، هنری انتظار دارد که این شکاف ادامه یابد.
درسی که ایتالیا به سختی آموخت
اگرچه هنری مراقب بود که ایتالیا را به یک دانشآموز نمونه تبدیل نکند و گفت: «ایتالیا نمونه بارز نیست: موجودی بدهی هنوز بالاست، اما سالهاست که مازاد اولیه مداومی دارد که در ابتدا ناشی از بحران شدید ارزی و بدهی در سال 1992 بود.» از نظر او، تفاوت این است که رم دهههاست به این تلاش ادامه داده، در حالی که دیگران به سختی شروع کردهاند.
هنری تصریح کرد: «برخلاف ایتالیا، هیچ یک از کشورهای دیگر در مسیر تعدیل طولانیمدت نیستند.» وی افزود که تنها کشورهایی که فشاری از سوی بازارهای اوراق قرضه احساس کردهاند — مانند بریتانیا — در طول سال گذشته برای مقابله با کسری بودجه خود تلاش کردهاند. …


دانلود از کافه بازار


















































































































