ناکامی محاسبات اولیه واشنگتن در پیشبرد سناریوی یک پیروزی مقتدرانه و برقآسا، ایالات متحده را در یک بنبست راهبردی فرساینده گرفتار ساخته است؛ موقعیتی که به تعبیر دیپلماتهای کهنهکاری چون توماس پیکرینگ و تریتا پارسی، ادامه آن هزینههای سرسامآور سیاسی و اقتصادی را نهتنها بر منطقه، بلکه بر اقتصاد بینالملل تحمیل خواهد کرد.
در بطن این ماجرا، شاهد دگرگونی بنیادین در ادراک نظم امنیتی هستیم. الگوی امنیت وارداتی و چتر حمایتی سنتی واشنگتن که دههها ضامن وضع موجود تلقی میشد، اکنون با فرسایش شدید کارآمدی مواجه شده است. درست در چنین بزنگاه تاریخی، نگاه تحلیلگران و بازیگران منطقهای به سوی پکن دوخته شده است؛ قدرتی نوظهور که از حاشیه نظارت محافظهکارانه فاصله گرفته و ورود تدریجی و هنجارین آن به معادلات غرب آسیا، گمانهزنیها و مباحثات عمیقی را درباره امکان بازتعریف توازن قوای منطقهای، ایجاد میانجیگری چندوجهی و شکلگیری نظمی متمایز از الگوهای یکجانبهگرایانه غربی ایجاد کرده است.
چین و منافع حیاتی در ثبات منطقه
ورود فزاینده چین به این مدار پرریسک، برخاسته از یک عملگرایی استراتژیک سخت و حفاظت صریح از منافع حیاتی ملی است. برای پکن، مسئله پایان منازعات در خاورمیانه یک نمایش دیپلماتیک یا کنشگری از سر آرمانخواهی بینالمللی نیست، بلکه ضامن بقای شریان صنعتی و تداوم رشد اقتصادی آن به شمار میرود. چین بهعنوان بزرگترین مصرفکننده و واردکننده نفت خام در جهان، امنیت انرژی خود را در گرو باز ماندن مجاری ترانزیتی خلیج فارس، بهویژه تنگه هرمز، میبیند. هرگونه اخلال یا تخریب در ساختار تولید و صادرات هیدروکربن، مستقیماً نرخ رشد، زنجیره تأمین و ثبات مالی داخلی آن را با مخاطره جدی روبهرو میکند. …


دانلود از کافه بازار






































































































































![[دکتر علی ربیعی] شناخت جامعه، شناخت خویشتن](/news/u/2026-11-16/ettelaat-3e7cp.jpg)

























