از گذشته های دور تا به امروز در میان عشایر و روستاییان، داشتن اسلحه بخصوص تفنگ برنو به واسطه ضرورت های دامداری و حفاظت از گله امری بدیهی تلقی می شد اما همین ابزار که روزی حافظ جان بود در دهه های اخیر به واسطه یک رسم غلط و کج سلیقگی در ابراز شادمانی به عامل اصلی ستاندن جان عزیزان در بزم های عروسی تبدیل شده است.
این رسم غلط که ریشه در بافت سنتی و قبیله ای استان دارد چنان در عمق باورهای برخی رسوخ کرده که گویی هیچ جشنی بدون صدای شلیک های پی در پی به کمال نمی رسد، مردان و حتی گاهی زنان و کودکان هم با این تصور که شلیک تیر پیش پای عروس و داماد نماد قدرت طایفه و شکوه پیوند دو جوان است بی محابا ماشه ها را می چکانند اما غافل از آنکه در دل همین هیاهوی مستانه گاه گلوله ای سرگردان مسیری را طی می کند که مقصدش نه آسمان بلکه قلب یک میهمان یا لبخند ابدی یک دختر جوان است.
در سال های اخیر این پدیده شوم مرزهای روستاها را درنوردیده و حتی پای خود را به تالارهای مجلل شهری نیز باز کرده است، حادثه عجیب سال گذشته در نزدیکی فرودگاه خرم آباد نقطه عطفی در نگاه به این ناهنجاری بود. جایی که شلیک های بی ضابطه در یک تالار عروسی نه تنها امنیت روانی شهروندان را خدشه دار کرد بلکه با ایجاد اختلال امنیتی در روند پروازها منجر به لغو تعدادی از سفرهای هوایی و پلمب فوری تالار مربوطه شد.
این واقعه نشان داد تیراندازی های غیرمجاز دیگر تنها یک خطر فردی نیست بلکه می تواند زیرساخت های یک شهر را نیز با چالش جدی مواجه کند.
همچنین شهریورماه سال گذشته فردی بر اساس رسم غلط و اشتباه در مراسم عروسی یکی از اهالی روستایی در الیگودرز اقدام به شلیک گلوله کرده کرده و منجر به فوت یک دختر ۲۰ ساله شد، در اتفاق تلخی دیگر در خردادماه سال ۱۴۰۲ بر اثر تیراندازی در مراسم عروسی یک جوان ۲۷ ساله کشته شد، در هفتم فروردین ماه سال گذشته نیز تیراندازی در یک مراسم عروسی در خرمآباد جان یک کودک هفت ساله را گرفت. …
