پایان دوران عوام‌فریبی

وقتی این روزها در راهروهای فدراسیون فوتبال، میان هواداران تیفوسی روی سکوها و یا حتی در گپ‌وگفت‌های روزمره مردم کوچه و بازار، عبارت مراسم استقبال از ملی‌پوشان به گوش می‌رسد، ناخودآگاه رعشه‌ای از جنس اضطراب و طعنه بر اندام منطق می‌افتد. کلماتی که در حالت عادی باید تداعی‌کننده غرور ملی، اشک‌های شوق، پرچم‌های برافراشته و حلقه‌های گل باشند، حالا به لطف شاهکارهای مدیریتی در فوتبال ایران، به یک دلهره و ایهام بزرگ تبدیل شده‌اند. 

داستان، داستان یک کمدی تلخ است؛ نمایشنامه‌ای که در آن جای بازنده و فاتح عوض شد و مدیران، با مهارت تمام، از دل یک ناکامی مطلق، توهم یک حماسه را بیرون کشیدند. برای درک عمق این تراژدی، نیازی نیست تاریخ را زیاد ورق بزنیم. حافظه جمعی ما هنوز از زخم جام‌جهانی ۲۰۲۶ می‌سوزد. جامی که برای اولین‌بار با ریخت‌وپاش‌های فیفا و حضور ۴۸‌تیم برگزار شد تا شاید رویای صعود به مرحله حذفی، حتی برای تیم‌های درجه دو و سه جهان هم دست‌یافتنی‌تر شود. فرمول مسابقات به قدری سخاوتمندانه طراحی شده بود که علاوه بر دو تیم اول گروه‌های ۱۲‌گانه، هشت تیم برتر رده سومی هم بلیت مرحله بعد را در جیب می‌گذاشتند. یعنی از ۴۸‌تیم، ۳۲‌تیم به مرحله حذفی می‌رفتند و تنها ۱۶‌تیم باید چمدان‌های‌شان را زودهنگام می‌بستند. اما تیم ملی ایران با هدایت امیر قلعه‌نویی، در این آوردگاه جهانی چه کرد؟ سه مسابقه، سه تساوی خسته‌کننده، سه امتیاز و در نهایت حذف! شاگردان قلعه‌‌نویی در شاهکاری بی‌بدیل، با همان سه امتیاز کذایی، در میان ۳۲‌تیمی که شانس صعود به مرحله بعد را داشتند، دقیقا در رتبه سی‌وسوم ایستادند. یعنی حتی با افزایش ظرفیت جام و تغییرات نجومی فرمول صعود نیز فوتبال ایران نتوانست از سد ناکامی عبور کند و به عنوان یک بازنده بزرگ، تورنمنت را ترک کرد.  …