وقتی اقبال بیدار می‌شود، اما عقل همچنان در خواب است!

روزی مردی که از تنگنای زندگی به ستوه آمده بود، تصمیم گرفت به سراغ «اقبال» خود برود تا او را بیدار کند. در مسیر، با شیری برخورد کرد. شیر پرسید: «کجا می‌روی؟»

مرد گفت: «می‌روم تا اقبالم را بیدار کنم.»

شیر گفت: «پس وقتی بیدارش کردی، از او بپرس چرا یال من دیگر مانند گذشته انبوه نیست؟»

مرد پذیرفت و به راه افتاد. کمی جلوتر، درختی دید که با همان پرسش، از او خواست تا از اقبال بپرسد چرا در میان این همه زمین، شاخ و برگی برای رشد ندارد. کمی بعد به ماهی رسید که از او خواست بپرسد چرا گوشش درد می‌کند.

‌سرانجام مرد به اقبال رسید و او را بیدار کرد. پس از طرح پرسش‌ها، اقبال پاسخ داد:

«درد گوش ماهی، به خاطر مرواریدی است که در گوشش گیر کرده؛ کافی است آن را بیرون بیاورد.

درخت، زیر ریشه‌هایش کوزه‌های طلا دفن شده است؛ تا آن‌ها را بیرون نیاورد، ریشه‌ها مجال رشد نخواهند داشت.

و اما شیر؛ برای بازگشتِ هیبت و یال‌هایش، او به برخورد با حقیقتی نیاز دارد که فراتر از چشمِ ساده‌نگر باشد.»

‌مرد با این پاسخ‌ها، راه بازگشت را در پیش گرفت.

وقتی به ماهی رسید، ماهی گفت: «مروارید را بیرون بیاور و برای خودت بردار.»

مرد گفت: «نیازی ندارم؛ اقبالم بیدار شده است!»

درخت نیز پیشنهاد داد طلاها را بردارد، اما مرد باز هم نپذیرفت: «دیگر نیازی به طلا ندارم؛ اقبالم بیدار شده است!»

‌سرانجام به شیر رسید. شیر پرسید: «آیا در مسیر، کسی از تو چیزی خواست؟»

مرد ماجرا را تعریف کرد و گفت: «ماهی مروارید و درخت طلا پیشنهاد دادند، اما من نپذیرفتم؛ چون دیگر اقبالم بیدار شده است!»

شیر نگاهی نافذ به او کرد و گفت: «ای غافل! تو تنها کسی هستی که بیداری را با بی‌خیالی اشتباه گرفته‌ای؛ تو فرصت را ندیدی، بلکه فقط از چنگالِ آن گریختی!»

‌حالا حکایت ما و برخی تحلیل‌های سیاسی‌مان!

‌ از ابزارِ قدرت تا گم‌گشتگی در مسیر

‌مدت‌هاست عده‌ای از تحلیل‌گران و جریان‌های سیاسی، «بستن تنگه هرمز» را به عنوان یک اهرم فشار راهبردی مطرح می‌کنند. استدلال آن‌ها روشن است: با ایجاد اختلال در جریان انرژی جهانی، می‌توان هزینه‌های اقتصادی را بر طرف مقابل تحمیل کرد … …