مشکل فوتبال ایران صرفا کمبود امکانات یا ضعف بازیکنان نیست. کیفیت آموزش مربیگری و میزان ارتباط مربیان با تحولات روز فوتبال هم اهمیت زیادی دارد. فوتبال جهان در دو دهه اخیر تغییرات گستردهای را تجربه کرده است. پرسینگ سازمانیافته، بازیسازی از عقب، جابجاییهای هوشمندانه در فاز حمله، تغییر شکل تیم در جریان مسابقه و استفاده دقیقتر از دادههای آماری به بخش جداییناپذیر فوتبال مدرن تبدیل شدهاند. با این حال در بخش قابل توجهی از مسابقات لیگ ایران هنوز میتوان ردپای الگوهایی را دید که بیشتر به فوتبال دهه هفتاد شباهت دارند.
نتیجهگرایی، دشمن ایدههای تازه
در فوتبال ایران مربیای که چند نتیجه نامطلوب به دست بیاورد ممکن است خیلی زود جایگاهش را از دست بدهد. همین فشار باعث میشود بعضی مربیان به جای ساختن یک تیم با هویت مشخص، به دنبال راههایی برای گرفتن امتیاز در کوتاهترین زمان باشند. توپهای بلند، بازی مستقیم، اتکا به ضربات ایستگاهی و عقبنشینی پس از رسیدن به گل در بسیاری از مسابقات به راهکارهای تکراری تبدیل میشوند.
البته هیچکدام از این روشها بهخودیخود قدیمی یا اشتباه نیستند. مشکل از جایی شروع میشود که مربی برای شرایط مختلف مسابقه برنامه جایگزین ندارد و نمیتواند شکل بازی تیمش را متناسب با حریف تغییر دهد. تیمی که تنها یک راه برای رسیدن به دروازه حریف دارد با بسته شدن همان مسیر عملا بخش مهمی از توان تهاجمی خود را از دست میدهد.
در چنین وضعیتی بازیکنان هم کمتر فرصت پیدا میکنند در یک ساختار تاکتیکی روشن رشد کنند. وقتی تمرینها بر پایه تکرار چند دستور محدود پیش برود و تحلیل حریف جایگاه ثابتی در برنامه آمادهسازی نداشته باشد، فاصله فوتبال ایران با استانداردهای روز بیشتر … …


دانلود از کافه بازار




























































