چین با وجود آنکه بزرگترین واردکننده نفت جهان است، توانسته شوک ناشی از جنگ ایران و اختلال در بازار جهانی نفت را تا حد زیادی مهار کند. واردات نفت خام این کشور بین فوریه و ژوئن ۲۰۲۶ روزانه ۵.۸میلیون بشکه کاهش یافت که معادل افت ۴۸.۹ درصدی بود و حتی با افزایش واردات در ژوئیه، سطح خرید همچنان در پایینترین حد نزدیک به یک دهه اخیر باقی ماند. این کاهش واردات، علاوه بر کاهش فشار بر بازار جهانی نفت، به محدود ماندن قیمتها و در نتیجه کنترل تورم جهانی کمک کرده است. چین در سال ۲۰۲۵ روزانه حدود ۱۱میلیون بشکه نفت وارد میکرد که نیمی از آن از خاورمیانه، از جمله ایران، تامین میشد. با این حال، چند عامل به پکن اجازه داده است بدون ایجاد کمبود جدی در داخل، وابستگی خود را به واردات کاهش دهد.
نخست، محدودیت صادرات فرآوردههای نفتی پس از آغاز جنگ، پالایشگاههای چین را به کاهش فعالیت واداشت. نرخ فعالیت ۴۹ پالایشگاه دولتی چین تا ماه مه به ۷۱.۶ درصد رسید که پایینترین سطح از دوران همهگیری کرونا بود. تولید فرآوردههای پالایششده نفتی در نیمه نخست ۲۰۲۶ نیز ۵.۶درصد کاهش یافت و تولید محصولات پلاستیکی ۴.۹درصد پایین آمد. گسترش خودروهای برقی نیز تقاضای داخلی برای بنزین و گازوئیل را کاهش داده و فشار بر بازار نفت را کمتر کرده است.
دومین عامل، کاهش سفرهای هوایی بود. افزایش هزینه سوخت باعث گرانتر شدن پروازها شد و تعداد مسافران پروازهای داخلی چین در ماه مه ۸ درصد و در ژوئن ۷ درصد نسبت به سال قبل کاهش یافت. در مقابل، راهآهن چین که عمدتا با برق تولیدشده از زغالسنگ و انرژیهای تجدیدپذیر فعالیت میکند، توانست تقاضای حملونقل را بدون مصرف مستقیم نفت پاسخ دهد. …
