بازار
نخست، جایگاه این بحث
نماز جمعه تریبون عبادی و سیاسی همه‌ی مردم است، نه محل طرح پیشنهادهای فنی و امنیتی و تسلیحاتی که سرنوشت نسل‌ها را رقم می‌زند. دکترین هسته‌ای یک کشور باید در نهادهای مسئول و با محاسبه‌ی دقیق هزینه و فایده شکل بگیرد، نه در خطبه‌ای که شنوندگانش امکان پرسش و پاسخ ندارند. وقتی چنین موضوعی از منبر نماز جمعه مطرح می‌شود، عملاً رنگ تکلیف دینی و موضع رسمی به خود می‌گیرد و هر نقدی بر آن، نقد بر خود منبر تلقی می‌شود. این نه به سود نماز جمعه است و نه به سود تصمیم‌گیری عقلانی.
دوم، ادعای مطالبه‌ی مردمی
در این سخنان گفته شده که بازنگری در دکترین هسته‌ای به «یک مطالبه‌ی جدی» تبدیل شده است. پرسش ساده این است که سند این ادعا چیست. کدام نظرسنجی معتبر، کدام همه‌پرسی، کدام سازوکار شفاف نشان داده که اکثریت مردم ایران خواهان ساخت سلاح هسته‌ای‌اند. صدای آزاد و بلند یک اقلیت سیاسی با اراده‌ی ملت یکی نیست. اگر واقعاً قرار است نظر مردم و نخبگان شنیده شود، باید صدای مخالفان هم با همان بلندی و همان آزادی، از همان تریبون و تریبون‌های دیگر شنیده شود.
دعوت از نخبگان برای ارائه‌ی پیشنهاد وقتی معنا دارد که کسی که می‌گوید بمب به امنیت ما نمی‌افزاید، بی‌هراس از برچسب سازش‌کاری، بی‌بصیرتی و خیانت بتواند سخن بگوید. در غیر این صورت، این نه دعوت به گفت‌وگو، بلکه جمع‌آوری امضا برای تصمیمی از پیش گرفته‌شده است.
سوم، منطق کور مسابقه‌ی بی‌پایان …
