زندگی، بی‌کارت زرد 

بعضی آدم‌ها در یک قاب نمی‌گنجند؛ حمید علیدوستی از همان‌ها بود. مردی که فوتبال را با اخلاق، زندگی را با نجابت، و روحش را با موسیقی، هنر، کتاب و فلسفه پیوند زده بود. او در کنار مستطیل سبز، در جهان اندیشه و زیبایی هم قدم می‌زد؛ اهل موسیقی و هنر، مأنوس با کتاب و دل‌سپرده به پرسش‌های فلسفی درباره معنای زندگی.

در روزگاری که بسیاری در هیاهوی مادیات، مسابقه بیشتر‌داشتن و عطش شهرت گرفتار شده‌اند، او انگار راز دیگری از زندگی را دریافته بود. او فهمیده بود که ثروت واقعی، نه در انباشتن داشته‌ها، که در غنای روح، وسعت نگاه، عمق اندیشه و لطافت احساس است و می‌توان در اوج سادگی، غنی بود و بی‌آنکه هیاهویی به پا کرد، انسانی بزرگ باقی ماند.

چه تلخ است که ارزش چنین آدم‌هایی را وقتی بیشتر درمی‌یابیم که دیگر در میان ما … …