فرزند؛ نور عشق نه علاج رابطه

فرشته امینی، روان‌شناس و زوج‌درمانگر با تأکید بر ضرورت همین شایستگی‌های عاطفی پیش از والدگری، به این نکته کلیدی اشاره می‌کند که زوج‌ها چگونه می‌توانند پیش از در آغوش کشیدن فرزند، با اتخاذ تصمیمی آگاهانه، تجربه‌ای شیرین و ماندگار از پدر و مادر شدن رقم بزنند.

این زوج‌درمانگر با اشاره به جایگاه تولد فرزند در روان‌شناسی خانواده، این اتفاق را یکی از عمیق‌ترین و معنادارترین تجربه‌های زندگی مشترک می‌داند و می‌گوید: «وقتی دو نفر رابطه‌ای عاطفی و نسبتاً سالم دارند، به یکدیگر عشق می‌ورزند، برای هم وقت می‌گذارند، به نیازهای متقابل توجه دارند و احساس حمایت و همراهی بین آنها جریان دارد، ورود فرزند فصلی تازه و پرشور را در زندگی مشترک رقم می‌زند. در این شرایط، زوجین علاوه بر پیوند دونفره‌شان، وارد یک تجربه مشترک زیسته می‌شوند؛ تجربه‌ای به نام والدگری. آنها دوشادوش هم مسئولیت می‌پذیرند، برای آینده فرزند برنامه‌ریزی می‌کنند و در مراقبت از او شریک می‌شوند. در همین مسیر، کشف ویژگی‌هایی مانند صبوری، فداکاری، حمایتگری و مسئولیت‌پذیری در نقش پدر و مادر، پیوند عاطفی و صمیمیت میان آنها را مستحکم‌تر می‌کند.»

اما این زوج‌درمانگر بر مرز باریک میان انگیزه‌ها دست می‌گذارد و تأکید می‌کند: «تفاوتی بنیادین و تعیین‌کننده وجود دارد میان اینکه زوج‌ها با چه نیتی و انگیزه‌ای تصمیم به فرزندآوری می‌گیرند و چه انتظاری از اتفاقات بعد از ورود این عضو جدید خانواده دارند.» …