هادی اسلامی؛ صلابت یک چهره، نجابت یک زندگی

هفت صبح|  صدای هادی اسلامی را که می‌شنوی، بعید است بتوانی به‌سادگی از کنارش عبور کنی. صدایی بم و پرطنین که به دیالوگ‌ها جان می‌داد و نگاهی که پیش از آغاز کلام، بخشی از داستان را روایت می‌کرد. چهره مردانه و صلابت آمیخته با نجابتی که در بازی‌هایش موج می‌زد، از او تصویری ساخته بود که هنوز در حافظه سینمادوستان زنده است. اسلامی از آن بازیگرانی نبود که مقابل دوربین بایستند و دیالوگ‌هایشان را ادا کنند؛

 

او به شخصیت‌ها جان می‌داد و کاری می‌کرد که تماشاگر حضورشان را بیرون از قاب فیلم هم باور کند. هادی اسلامی، متولد ۱۷ آبان ۱۳۱۸ در محله پامنار تهران، در ۵۳ سال زندگی مسیری را پیمود که از صحنه تئاتر آغاز شد و به نقش‌های ماندگار سینمایی رسید. سالروز تولدش فرصتی است برای مرور کارنامه هنرمندی که بازیگری را حرفه‌ای معمولی نمی‌دانست و برای هر لحظه حضور مقابل دوربین اعتبار قائل بود.

  بازیگری که از تئاتر آموخت چگونه زندگی کند

علاقه به بازیگری از سال‌های نوجوانی در هادی اسلامی شکل گرفت. او در دوران تحصیل در دبیرستان دارالفنون به تئاتر روی آورد و پس از تحصیل در دانشکده تئاتر، در سال ۱۳۴۲ فارغ‌التحصیل شد. همان سال با نمایش «روسری قرمز» وارد فعالیت حرفه‌ای شد. چهار سال بعد، نمایشنامه «زیرگذر لوطی صالح» را که خودش نوشته بود، روی صحنه برد و با استقبال روبه‌رو شد. تجربه‌ای که نشان می‌داد دغدغه او به بازیگری محدود نیست و نویسندگی و کارگردانی را نیز بخشی از جهان هنری خود می‌داند.

 

تئاتر برای اسلامی مدرسه شناخت انسان بود. او به حرمت صحنه اعتقاد داشت و بازیگری را حرفه‌ای نمی‌دید که بتوان با تکیه بر استعداد و چند تجربه موفق از پس آن برآمد. در یکی از گفت‌وگوهایش، صحنه تئاتر و سینما را از نظر حرمت هم‌سنگ محراب مسجد دانسته بود. این نگاه در شیوه آماده شدنش برای نقش‌ها نیز نمود داشت. برای بازی در نقش یک جاشوی بندرعباسی در فیلم «مرگ سفید»، چند روز زودتر به جنوب رفت تا زندگی ملوانان، شیوه حرف زدن و رفتارشان را از نزدیک بشناسد. باور داشت بازیگر باید شخصیت را درک کند تا تماشاگر نیز بتواند آن را باور کند.

   از «اتوبوس» تا «سرب»؛ امضای یک بازیگر …