این موضوع در شرایط فعلی ایران اهمیت بیشتری پیدا کرده است. بنگاههای فولادی همزمان با محدودیتهای انرژی، دشواری تامین برخی تجهیزات و قطعات، فشار نقدینگی، نوسانات بازار و ریسکهای ناشی از شرایط جنگی و اختلال در زنجیرههای تامین مواجهند. در چنین محیطی، ادامه دادن همه پروژهها با منطق گذشته میتواند به همان اندازه خطرناک باشد که متوقف کردن همه آنها.
واقعیت جهانی نیز چندان متفاوت نیست. OECD در تازهترین چشمانداز فولاد خود در ژوئن۲۰۲۶ پیشبینی کرده است که ظرفیت مازاد جهانی فولاد تا سال ۲۰۲۸ به حدود ۷۴۵میلیون تن برسد؛ درحالیکه رشد تقاضا تا سال۲۰۳۰ حدود ۰.۹درصد در سال برآورد شده است. این شکاف نشان میدهد که در فولاد جهانی، افزایش ظرفیت بهتنهایی دیگر مزیت محسوب نمیشود. از سوی دیگر، انجمن جهانی فولاد رشد تقاضای جهانی در سال۲۰۲۶ را تنها ۰.۳درصد پیشبینی کرده است. بنابراین حتی در صورت بهبود تدریجی بازار، فضای رقابتی همچنان بهشدت انتخابمحور خواهد بود. ریشه مساله …
