بازار
مشعل‌های روشن در مناطق نفت‌خیز سال‌ها بخشی از تصویر صنعت نفت ایران بوده‌اند؛ شعله‌هایی که گازهای همراه نفت و گازهای مازاد را می‌سوزاندند تا از تجمع آنها در تأسیسات جلوگیری شود. با این حال امروز نگاه به این شعله‌ها تغییر کرده و جمع‌آوری گازهای مشعل علاوه بر ملاحظات زیست‌محیطی به فرصتی برای بازگرداندن منابع هدررفته به چرخه تولید و اقتصاد تبدیل شده است.
جمع‌آوری گازهای مشعل از نظر فنی فرایندی ساده نیست. گاز باید در محل تولید جمع‌آوری، فشار آن تقویت و از طریق خطوط لوله به تأسیسات مناسب برای فرآورش منتقل شود. درنهایت نیز باید برای گاز و محصولات حاصل از آن بازار مصرف یا فروش وجود داشته باشد. همین زنجیره سبب شده است که اجرای این طرح‌ها به زیرساخت‌های فنی و اقتصادی و سرمایه‌گذاری نیاز داشته باشد.
در این الگو سرمایه‌گذار به‌جای آنکه صرفاً برای خاموشی مشعل هزینه کند زیرساخت لازم را برای بازیابی گاز، فرآورش و فروش محصولات نهایی ایجاد می‌کند؛ در نتیجه گازی که پیش‌تر بدون ایجاد ارزش اقتصادی می‌سوخت می‌تواند بخشی از هزینه سرمایه‌گذاری را جبران کند و برای کشور و سرمایه‌گذار درآمد ایجاد کند.
در حوزه جمع‌آوری گازهای همراه و گازهای مشعل تاکنون ۲۳ قرارداد با بخش خصوصی و غیردولتی امضا شده است که اجرای آنها زمینه خاموشی ۵۷ مشعل در استان خوزستان را فراهم می‌کند. برآوردها نشان می‌دهد با اجرای این قراردادها و بهره‌برداری از گازهای جمع‌آوری‌شده، سالانه بیش از ۸۰۰ میلیون دلار درآمد برای کشور ایجاد خواهد شد.
با این حال خاموشی این مشعل‌ها را نمی‌توان صرفاً به کاهش تعداد شعله‌های روشن در مناطق نفت‌خیز محدود کرد چراکه هر مشعل نقطه‌ای از زنجیره تولید است که گاز آن باید به‌جای سوختن وارد مسیر جمع‌آوری، انتقال و فرآورش شود. به همین دلیل موفقیت این طرح‌ها را باید علاوه بر تعداد مشعل‌های خاموش‌شده با میزان گاز بازیابی‌شده و ارزش اقتصادی محصولات حاصل از آن سنجید. …
