مهرداد جمشیدی، مهندس برق فشارقوی دکلهای پست برق است. او در کنار شغلی که از طریق آن معاش خانوادهاش را تأمین میکند، بهعنوان عضو انجمن «سرود سبز زاگرس» نیز فعالیت محیطزیستی دارد. در یک دهه گذشته، هر بار که زاگرس آتش گرفته، او برای اطفای حریق به منطقه رفته و داوطلبانه برای نجات طبیعت سرزمینش تلاش کرده است. حریق اخیر اما مشکلی جدی برای این فعال محیطزیست ایجاد کرده و زندگیاش را نیز تحتتأثیر قرار داده است.
«صابر الفتی»، دبیر انجمن سرود سبز زاگرس است؛ انجمنی که اگرچه فعالیتهایش بر کرمانشاه تمرکز دارد، در استانهای دیگر نیز برای جلوگیری از تخریب طبیعت و نهالکاری فعالیت کرده است. به گفته او، بهمحض تماس مسئولان محیطزیست و اعلام خبر آتشسوزی، اعضای انجمن به نیروهای محیطزیست ملحق شدند و برای اطفای حریق به منطقه رفتند. محل آتشسوزی در منطقه حفاظتشده بوزین و مرخیل، کوهستانی و صعبالعبور بود و دیوارههای بلندی داشت. این محدوده همچنین در نزدیکی مرز ایران و عراق قرار دارد و در دوران جنگ آسیب دیده است.
او میگوید: «حجم حریق بسیار زیاد بود و نیروهای منابعطبیعی هم برای کمک آمده بودند. نیروهای اطفا در تیمهای ششنفره آتش را خاموش میکردند. آقای جمشیدی به همراه آقای حیدری و آقای رجبی در یک مسیر بودند تا جلوی پیشروی آتش را بگیرند.»
تا اینجای کار همهچیز خوب پیش میرفت. حریق خاموش شده بود و کسی صدمه ندیده بود. گروه تصمیم گرفت بازگردد و همان موقع فاجعه رخ داد. الفتی میگوید: «بعد از حادثه، بچهها عکسهایی فرستادند و گفتند این منطقه مین دارد. ما نیز چون اطلاعاتی از منطقه نداشتیم، نمیدانستیم که از زمان جنگ در این محدوده مین وجود داشته است.» …
