بازار
خبرگزاری تسنیم؛ گروه فرهنگی؛ فاطمه مرادزاده؛ نامش «ادهم خلیل معروف» بود. از سوی یک افسر «اسرائیلی»ِ جنایتکار تماس تهدیدآمیزی دریافت کرد که یا به پشت‌بام خانه برود تا پهپاد او را بکشد! یا خانه‌اش بمباران می‌شود و همه اعضای خانواده‌اش به قتل می‌رسند. ادهم برای نجات خانواده‌اش به پشت‌بام رفت و همان‌جا اشغالگر جنایتکار با پهپاد او را کشت و او شهید شد... نسل‌کشی ادامه دارد.
چند خط بالا که حکایت آخرین لحظه‌های زندگی قهرمانانه و اساطیری و البته به‌شدت تلخ و تاثربرانگیز یک جوان عربی است، بُرشی از یک فیلم هالیوودی درام و تراژیک و اکشن نیست، عین حقیقت است؛ حقیقتی در همین غرب‌آسیای خودمان!
«ادهم خلیل معروف» یک جوان 33ساله بود که همین چند روز پیش در اردوگاه پناهندگان جبالیا در شمال باریکه غزه، قصه آخرین ساعات زندگی‌اش را به اجبارِ اشغالگران خودش نوشت و برای در امان ماندنِ خانواده و ویران‌نشدن خانه‌اش، خود را به جوخه آتش سپرد و به قربانگاه رفت!
اشغالگرانِ نحسِ صهیونی وقاحت و جنایت را چنان از حد و اندازه گذرانده‌اند که کشتار و نسل‌کشی‌شان به تفریح رسیده و عملا به اهالی غزه می‌گویند بیایید جلوی تیر و توپ و پهپاد ما بایستید تا ما شما را بکشیم و لذت ببریم!!... شرط می‌گذارند که یا خودت و یا خانه و خانوادهات!... و کیست که نداند آن خانه و خانواده هم قربانی‌های سرگرم‌کننده بعدیِ مغول‌های صهیونی هستند!
اما تلخ‌تر از شیوه هالیوودیِ شهادت ادهم، عدم بازتاب آن در رسانه‌های جهان و حتی رسانه‌های کشورهای اسلامی است!... این خبر به‌جز در چند صفحه مجازی و واکنش‌های اندک کاربران آن صفحات، بازتاب دیگری نداشت! درحالی که باید مثل بمب صدا می‌کرد و رگ غیرت مسلمانان را متورم؛ رگ غیرتِ جوانان عرب و سران کشورهای اسلامی‌عربی را...
این خبر که «بیا اینجا بایست تا با پهپاد تو را بکشیم»، به‌تنهایی می‌توانست به دنیا نشان دهد که وقتی 45 سال پیش امام خمینی (ره) فرمود «اسرائیل» یک غدۀ سرطانی در یک گوشۀ ممالک اسلامی است، یعنی چه؛ غده‌ای که آنقدر نادیده گرفته و بزرگ شد تا امروز جهان شاهد باشد که اختاپوس‌وار در همه‌جا (از اقتصاد و سیاست دنیا گرفته تا جهان رسانه) ریشه دوانده و به‌راحتی آب خوردن، سرزمینی را ویران و مردمش را قتل‌عام می‌کند و برای سرگرمی، با پهپاد آدم می‌کُشد! …
