علی قمصری: هدف ما بالاتر از اشک و شادی است

  ندا سیجانی؛ گروه فرهنگی /  آغاز کنسرت با نوای تار، بم‌کمان و کوزه شکل گرفت؛ همنوازی آرامی که تصاویر نم‌نم باران روی پرده‌های سالن، حال و هوایی شاعرانه به آن بخشیده بود. موسیقی به‌آرامی پیش رفت و «پیش‌درآمد شوشتری» را رقم زد؛ قطعه‌ای که با حضور ویولن و کمانچه، رنگ و بوی تازه‌ای پیدا کرد و مخاطبان را به شنیدن «هستی» دعوت کرد. سکوت در سالن، خود بخشی از این اجرا بود؛ سکوتی که هر بار با نخستین نت‌ها می‌شکست و تماشاگران را به جهان دیگری می‌برد. «چهارمضراب اصفهان (پژواک)» در چنین فضایی اجرا شد و تصاویر نقش‌بسته بر نمایشگرهای LED نیز در کنار موسیقی، روایتی دیداری به اجرا بخشیدند. گویی صدا و تصویر دست در دست هم داده بودند تا مخاطب را برای لحظاتی از هیاهوی بیرون جدا کنند و به جادوی موسیقی بسپارند.

در ادامه، تصنیف قدیمی«باشد از لعل» از ساخته‌های علی‌اکبر شیدا، با همراهی گروه موسیقی «هم‌آوایان سکوت» به سرپرستی صبا پاشایی اجرا شد؛ قطعه‌ای که رنگی از خاطره و موسیقی دیرینه ایرانی را به فضای کنسرت بازگرداند.

«گردآفرید و قطعه کردی (دف)» و «بختیاری» از جمله آثاری بودند که از دل پروژه «تار ایرانی» علی قمصری برخاسته‌اند؛ تجربه‌ای که در آن تار تنها یک ساز نیست، بلکه گویی راوی بخشی از فرهنگ و جغرافیای موسیقایی ایران است. این قطعات با استقبال مخاطبان همراه شد و بار دیگر نشان داد که می‌توان میان ریشه‌های موسیقی ایرانی و زبان موسیقایی امروز پلی تازه ساخت.

در ادامه، «دف و خیز رستم» و «پیش‌درآمد و ضربی نوا» به اجرا درآمدند و سپس نوبت به دو تصنیف «مرا ببر» با شعری از احسان افشاری و «افسانه» با شعری از مولانا رسید؛ قطعاتی که وجه شاعرانه کنسرت را پررنگ‌تر کردند و صدای سازها را با کلمات پیوند زدند. …