بازار
با این حال مسئله اصلی صرفا عرضه کالا با قیمت ثابت نیست بلکه این است که دولت و مجریان طرح با چه منابعی تا چه زمانی و با چه سازوکاری می‌توانند فاصله میان قیمت مصوب و هزینه واقعی تامین کالا را جبران کنند. نخستین نکته‌ای که درباره این طرح باید مورد توجه قرار گیرد، تفاوت میان «تثبیت قیمت تعدادی از کالاها» و «مهار تورم» است. واضحا تورم پدیده‌ای کلان و متاثر از عواملی مانند رشد نقدینگی، کسری بودجه، نوسانات ارزی، انتظارات تورمی، هزینه تولید و محدودیت‌های تجاری است. بنابراین ثابت نگه داشتن قیمت چند قلم کالای مصرفی حتی اگر در کوتاه‌مدت قدرت خرید بخشی از خانوارها را تقویت کند به معنای توقف روند افزایش عمومی قیمت‌ها نیست. در واقع، اگر هزینه تولید واردات و توزیع همچنان افزایش پیدا کند اما قیمت فروش به‌صورت دستوری ثابت بماند، این اختلاف باید از محلی تأمین شود، در غیر این صورت فشار هزینه به تولیدکننده، واردکننده، شبکه توزیع یا در نهایت بودجه عمومی منتقل خواهد شد. به همین دلیل عنوان «تورم صفر» بیش از آنکه بیانگر یک دستاورد اقتصادی باشد باید به عنوان نام یک برنامه حمایتی برای تثبیت قیمت گروهی از کالاها ارزیابی شود. طرح تورم صفر چگونه قرار است اجرا شود؟ برای بررسی ابعاد این برنامه باید به سابقه اجرای آن در تهران برگشت طرح اولیه شهرداری تهران از هفتم مهرماه ۱۴۰۵ آغاز شد و قرار بود قیمت ۱۲ قلم کالای اساسی از جمله برنج، گوشت، روغن، شکر، سویا، حبوبات و ماکارونی به مدت شش ماه ثابت بماند در ادامه نیز اعلام شد تعداد اقلام مشمول به ۱۵ قلم افزایش پیدا می‌کند.
البته صدای بورس پیش‌تر در تورم صفر!/ از رویا تا واقعیت؟ به این موضوع پرداخته است بر اساس توضیحات زاکانی، کالاها از طریق میادین میوه و تره‌بار، فروشگاه‌های شهروند و سامانه شهرزاد عرضه می‌شوند، تأمین کالا نیز ترکیبی از واردات، خرید مستقیم از تولیدکنندگان داخلی و حذف واسطه‌ها خواهد بود. …
