فرصتی برای خداحافظی با آشنایان!

نه نیاز است به تفأل بنشینیم و نه سوار بر گُرده قضا و قدر تا آغاز جام‌ملت‌هایی که به تعویق افتاده از تندیس‌های معجزه آشنازدایی کنیم. حالا که جام ملت‌ها از ایستگاه مقرر فاصله گرفته، عقربه‌ها اندکی بیشتر به سود فوتبال ایران می‌چرخند و این یعنی فرصت‌ها به جای انباشته شدن در بایگانی وعده‌ها، می‌توانند صرف ساختن فردایی شوند که سال‌هاست پشت درهای بسته انتظار می‌کشند. بی‌مجامله تیم ملی بیش از آنکه به جابه‌جایی چند صندلی در اتاق مربیان احتیاج داشته باشد، به خانه‌تکانی در مخمل سبز نیاز دارد.

ما سال‌هاست با چهره‌هایی به ملاقات حریفان می‌رویم که خاطرات درخشانی از آن‌ها در ذهن داریم، اما خاطره هرچقدر هم عزیز باشد، نمی‌تواند جای آینده را پر کند. باور کنید قرار نیست بر شانه‌های مردانی که سال‌ها بار تن‌پوش ملی را به دوش کشیده‌اند، سنگینی ناسپاسی بگذاریم. آن‌ها سهم خود را از افتخارات و خاطرات گرفته‌اند و نامشان در دفتر فوتبال ایران باقی خواهد ماند.

اما تیم ملی صندوق امانات افتخارات دیروزها نیست که کلیدش تا ابد در جیب چند تفنگ‌دار بماند. خرقه سفید ایران باید بر تن شایسته‌ترین‌ها پرو شود.

جنگجویانی که خاکستر خود را پس نمی‌زنند و می‌توانند افق تازه‌ای پیش چشم فوتبال ایران بگشایند. در این میان منطق حکم می‌کند همه جاده‌ها را به نام امیر قلعه‌نویی یا هر نام دیگری گره نزنیم و آرزوها را در یک شریان به پرواز درنیاوریم. فوتبال ایران سال‌هاست گرفتار عادت خطرناکی شده و با تغییر یک نفر، تصور می‌شود زمین و آسمان به هم بافته شده‌اند. … …