اکنون، گاه با تاخیر، درمییابیم که همانطور که والتر راسل مید سالها پیش نوشته بود، ژئوپلیتیک بازگشته؛ هرچند میتوان استدلال کرد که هیچگاه از صحنه خارج نشده بود. در کنار آن، با مفهومی به نام «ژئواکونومیک» نیز مواجهیم که چین بیتردید فعالترین و موفقترین بازیگر آن است. از این رو، کشورهای عضو ناتو باید هم بهصورت منفرد و هم به شکل جمعی اقدامات بسیار بیشتری برای حفاظت از امنیت و حاکمیت خود انجام دهند؛ بهویژه در قطب شمال و در سراسر عرصه گسترده اروپا. تهدید روسیه در شمالگان
این وبگاه در ادامه آورد: در قطب شمال، روسیه تهدیدی جدی و رو به گسترش در ابعاد مختلف محسوب میشود؛ تهدیدی که در نظامیسازی گسترده این کشور در منطقه نمود یافته و بهطور غیرمستقیم نیز با حمایت پکن، تشدید شده است. یکی از جلوههای این روند، «کریدور حملونقل فراقطبی» روسیه است.
روسیه، البته، اتحاد جماهیر شوروی نیست، بلکه بقایای ضعیف اما تهاجمی آن است که تحت رهبری یک دیکتاتوری شخصمحور اداره میشود. روسیه پوتین در جنگ با اوکراین آشوب و ویرانی گستردهای به بار آورده و همچنان با حمایت چین، تهدیدی برای قطب شمال به شمار میرود.
در پایان جنگ سرد، بسیاری از تحلیلگران و سیاستگذاران به این نتیجه رسیدند که تهدید شوروی بیش از اندازه بزرگنمایی شده بود. روسیه جدید، تحت رهبری بوریس یلتسین، که خواهان پیوستن روسیه به جامعه «کشورهای متمدن»، یعنی دولتهای دموکراتیک، بود، دیگر تهدیدی جدی به نظر نمیرسید. از همین رو در شرایط کنونی ضروری است که نه تهدید روسیه را بیش از اندازه بزرگ جلوه دهیم و نه آن را دستکم بگیریم. …
