یکپارچگی حمل‌ونقل؛ دوچرخه

یکی از نقاط ضعف حمل‌ونقل عمومی تهران، شعاع دسترسی مطلوب یا فاصله ایستگاه مترو یا بی‌آرتی تا مقصد نهایی یا مبدأ اصلی مسافر است. این فاصله که معمولاً بین ۵۰۰ متر تا ۲ کیلومتر تعریف می‌شود، باعث شده است بخشی از کاربران حمل‌ونقل عمومی، به‌جای پیمودن مسافت مذکور به‌صورت پیاده، از خودروی شخصی یا حمل‌ونقل ماشینی جایگزین استفاده کنند. این امر موجب اختصاص فضای عمومی اطراف ایستگاه‌ها به احداث پارکینگ یا صرف‌نظرکردن کاربران از استفاده از حمل‌ونقل عمومی می‌شود.

مسافرانی که در فاصله‌ای بیش از ۸۰۰ متر، معادل ۱۰ دقیقه پیاده‌روی، از ایستگاه‌های مترو قرار دارند، به‌دلیل افزایش مسافت پیاده‌روی عملاً از دسترسی به شبکه حمل‌ونقل عمومی محروم می‌شوند. پژوهش‌های انجام‌شده نیز نشان می‌دهد استقرار ایستگاه‌های دوچرخه‌اشتراکی در شبکه حمل‌ونقل شهری، شعاع دسترسی به ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی را تا سه برابر و مساحت دسترسی به این ایستگاه‌ها را تا ۲۵ برابر افزایش می‌دهد. بنابراین، توجه به یکپارچگی و ادغام شبکه حمل‌ونقل فعال با شبکه حمل‌ونقل عمومی، یکی از اولویت‌های ساماندهی شبکه حمل‌ونقل شهری است.

دوچرخه‌اشتراکی می‌تواند به‌عنوان سیاست شهری مبتنی بر فراگیرسازی حمل‌ونقل فعال، باعث یکپارچگی و ادغام حمل‌ونقل عمومی با شبکه معابر شهر شود؛ مفهومی که با عنوان «حمل‌ونقل یکپارچه» در ادبیات شهرسازی و مهندسی حمل‌ونقل تعریف شده و به‌معنای اتصال شیوه‌های مختلف جابه‌جایی در شبکه‌ای منسجم است. پژوهشگران هلندی در مطالعه‌ای دریافتند که مسافران اغلب از دوچرخه برای دسترسی در مسافت‌های کوتاه و پراکنده و از حمل‌ونقل عمومی سریع‌السیر، مانند مترو، برای مسافت‌های طولانی و متمرکز استفاده می‌کنند. در صورت یکپارچه‌سازی این دو شبکه حمل‌ونقلی، علاوه بر افزایش دسترسی کاربران به تعداد بیشتری از ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی، مسافران حق انتخاب ایستگاه‌هایی با خدمات بهتر و براساس ویژگی‌های شخصی سفر خود را پیدا می‌کنند.

هم‌پوشانی این دو شبکه می‌تواند مشکل دسترسی به ایستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی و محدودیت شعاع عملکردی دوچرخه‌سواری را … …