متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:
«بسمالله الرحمن الرحیم
وَ لَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ
*چهل روز پس از آن وداع تاریخی*
چهل روز از روزی میگذرد که ایران، در سوگ سید و سالار شهیدان انقلاب اسلامی، پیکر پاک و مطهر رهبر شهید انقلاب، حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای (ره)، را به خاک سپرد.
چهل روز گذشته است؛ اما برای ملتی که تاریخ خود را با خاطره شهیدان و فداکاری مردان بزرگ نوشته است، گذشت زمان به معنای فراموشی نیست. برخی فقدانها، با گذشت روزها عمیقتر میشوند و برخی نامها، هرچه از لحظه رفتنشان فاصله میگیریم، بیشتر در حافظه تاریخی یک ملت جای میگیرند.
خامنهای (ره) روح خدا بود در کالبد زمان، او خورشیدی درخشان بود در آسمان انقلاب، او نماد دینداری حقیقی بود در مسند ولایت، نماد مقاومت بود در اوج عزت، نماد صداقت بود در عرصه حکومت، او تبلور اسلام ناب محمدی (ص) بود و همچون خورشیدی درخشان بر تارک انقلاب اسلامی میدرخشید، خامنهای (ره)، خمینی (ره) بود؛ خمینی (ره) وار زیست و حسینی (ع) وار شهید شد؛ عزیز بود، عزیز ماند.
خناسان و بدخواهان بدانند خامنهای (ره) زنده است، چون راهش زنده است، چون مقاومت ادامه دارد، چون انقلاب استوار است، چون مردمش مبعوث گشته تا یاد و راه امام شهید را همواره زنده نگه داشته و آنرا، چون میراثی گرانسنگ به نسلهای بعدی منتقل نمایند، چون امید در دلها جوانه زده و آینده روشن است، چون فرزند برومندش، فقیه بزرگوار حضرت آیت الله سید مجتبی حسینی خامنهای سکاندار مسند مقدس ولایت فقیه گشته تا راه او که همان راه خمینی کبیر (ره) است را ادامه دهد.
امروز … …
