این اتفاق در شرایطی رخ داد که پیش از شروع فصل، یکی از بحثهای همیشگی فوتبال ایران بار دیگر مطرح شده بود؛ اینکه آیا مربیان ایرانی توانایی هدایت تیمهای بزرگ لیگ را دارند یا نه؟ آیا آنها میتوانند فشار استقلال و پرسپولیس را تحمل کنند؟ آیا در مسابقهای با این حجم از فشار، حاضر به ریسک کردن هستند یا در نهایت به همان نسخه همیشگی فوتبال نتیجهگرا و محافظهکارانه پناه میبرند؟ دربی امشب اما دستکم برای یک شب جواب متفاوتی به این سوال داد.
دو تیم هجومی با دو مربی ایرانی روی نیمکت
استقلال پیش از این مسابقه چهار هفته بدون شکست و بدون دریافت گل را پشت سر گذاشته بود؛۳ برد و یک تساوی و ۱۰ امتیاز، حاصل کار سهراب بختیاریزاده و تیمش در ۴ هفته ابتدایی بود. پرسپولیس هم با سه برد و یک شکست، ۹ امتیازی بود و با ۹ گل زده یکی از بهترین خطوط حمله لیگ را در اختیار داشت. به این ترتیب دو تیم با شرایطی متفاوت اما پرقدرت وارد دربی شدند؛ استقلال با دفاعی مستحکم و پرسپولیس با نیروی تهاجمی قابل توجه؛ با این حال آنچه در زمین اتفاق افتاد، از جنس یک دربی بسته نبود.
نیمه اول بدون گل به پایان رسید اما بدون موقعیت، نه؛ بازی پر از رفت و برگشتهای جذاب روی هر دو دروازه و لحظات نفسگیر در خلال جریان بازی بود. …



























































































