۱- نظر صداوسیما به نظر تنها مخالف تفاهم نامه در شعام نزدیکتر است. آن یک نفر هم در طول زندگی سیاسی خود تا بحال نه مذاکره موفقی داشته، نه به تفاهم و توافقی رسیده و نه اصولاً راهکاری برای حل پرونده هسته ای و دو جنگ تحمیل شده اخیر به جمهوری اسلامی ایران دارد. پس تا نظر تنها مخالف تفاهم نامه روسای جمهور ایران و آمریکا که نام درستش «تصمیم نظام» است، تغییر نکند، صداوسیمای فعلی که عهد اخوت هم با «تنها مخالف تفاهم نامه» دارد، اجازه شکل گیری اتحاد ملی پیرامون هر گونه توافق جدید یا بازگشت به تفاهم نامه امضاء شده قبلی را برای رسیدن به صلحی پایدار و آغاز سازندگی جمهوری اسلامی ایران در دوره رهبر جدید را نخواهد داد.
۲- صداوسیما مشکل مبنایی با شعار وفاق ملی دارد. هم با شعارش هم با دولتش. اثباتش هم کاری ندارد. فقط کافی است یک مقایسه آماری میان میزان پرداختن رسانه ملی به شعار دولتهای احمدی نژاد و پزشکیان و «شخص دو رئیس جمهور» بیاندازید تا ببینید فاصله از زمین تا آسمان است. از این نکته هم که بگذریم اصلأ تاکیدات مکرر رهبری بر حفظ انسجام ملی که همان وفاق ملی است، خطاب اولش به کجاست؟. آیا رسانه ملی به عنوان اصلی ترین رسانه نظام اسلامی، مخاطب اول آن نیست؟. خب صداوسیما اینکار را نمی کند. تعارف هم ندارد. برای صداوسیمای فعلی «پایان جنگ» خط قرمز است. اتحاد مقدس هم از نگاه این صداوسیما فقط باید پیرامون حفظ این خط قرمز باشد وگرنه اگر پای تفاهم نامه روسای جمهور ایران و آمریکا در میان باشد می شود وحدت پیرامون ناحق!. البته مرحوم مصباح یزدی مشابه این دوگانه را سالها … …
