بازار
این رویکرد بر نوعی محاسبه راهبردی استوار است؛ اینکه می‌توان بدون تحمل هزینه‌های سنگین یک جنگ تمام‌عیار، از طریق تداوم فشار و فرسایش تدریجی، ظرفیت اقتصادی و تاب‌آوری اجتماعی ایران را تحت تأثیر قرار داد و به تدریج زمینه تغییر در محاسبات سیاسی و امنیتی تهران را فراهم کرد. در چنین چارچوبی، تحریم‌ها صرفا ابزاری برای محدودسازی منابع مالی و اقتصادی نیستند، بلکه در پیوند با بلاتکلیفی دیپلماتیک و استمرار سایه جنگ، به مؤلفه‌هایی از یک راهبرد فشار چندلایه تبدیل می‌شوند. هدف این راهبرد، افزایش هزینه تصمیم‌گیری برای ایران، محدودکردن دامنه مانور منطقه‌ای و بین‌المللی آن و ایجاد شرایطی است که در آن تداوم وضع موجود برای تهران پرهزینه‌تر از پذیرش ترتیبات مد‌نظر واشینگتن به نظر برسد.
به بیان دیگر، آمریکا می‌کوشد میدان تقابل را از عرصه نظامی صرف به حوزه اقتصاد، جامعه و محاسبات راهبردی گسترش دهد. با این حال، چنین راهبردی الزاما به نتایج مورد انتظار طراحان آن منتهی نمی‌شود. فشار اقتصادی می‌تواند هزینه‌های داخلی را افزایش دهد، اما همزمان ممکن است به تقویت رویکردهای تقابلی، کاهش اعتماد به مسیر دیپلماسی و پیچیده‌ترشدن معادلات امنیتی منطقه بینجامد. …
