پاسخ را نمیتوان صرفا در کمبود زمین یا کمبود منابع بانکی جستوجو کرد. مشکل اصلی، عدم تطابق میان مقیاس تقاضای واقعی و ظرفیت عرضه موثر است. ممکن است تعداد قابل توجهی واحد مسکونی در کشور ساخته شود؛ اما این واحدها الزاما در مکان، قیمت، متراژ و کیفیتی نیستند که با قدرت خرید خانوارهای متقاضی تطابق داشته باشند. بنابراین تعداد واحد ساخته شده با عرضه موثر مسکن یکی نیست.
در سمت تقاضا نیز تحولات جمعیتی، تشکیل خانوارهای جدید، مهاجرت به شهرهای بزرگ، تغییر الگوی خانوار و تمرکز فرصتهای شغلی و آموزشی در چند کلانشهر از جمله تهران تقاضای مسکن را بهصورت جغرافیایی متمرکز کرده است. در نتیجه ممکن است در یک منطقه با مازاد واحدهای کمتقاضا مواجه باشیم و همزمان در تهران، مشهد، اصفهان یا سایر مراکز بزرگ شهری، خانوارها با کمبود مسکن متناسب با درآمد خود مواجه باشند.
از طرف دیگر، هزینه ساخت مسکن به یکی از مهمترین شاخصهای انعکاسدهنده تورم ساختاری اقتصاد تبدیل شده است. زمین، مصالح ساختمانی، دستمزد، انرژی، حملونقل، عوارض و هزینههای مالی همگی در قیمت تمامشده نهایی اثر میگذارند. بنابراین وقتی تورم عمومی برای چند سال متوالی بالا میماند، هزینه تولید مسکن نیز افزایش مییابد و سازنده نمیتواند با قیمتهای سالهای گذشته عرضه کند. …


دانلود از کافه بازار









































































































