وی در این یادداشت آورده است:
تشکیل و تصویب سازمان ملی هوش مصنوعی بهعنوان یک نهاد متمرکز و بالادستی، یکی از مهمترین تحولات سیاستی در زیستبوم فناوری و اقتصاد دیجیتال کشور به شمار میرود.
پاسخ به این پرسش که این سازمان چگونه میتواند انتظارات فعالان حوزه هوش مصنوعی، از جمله شرکتهای دانشبنیان، پژوهشگران، صنایع مخابراتی و ارائهدهندگان زیرساخت و خدمات ابری را برآورده کند، مستلزم بررسی پیوند میان سیاستگذاری، زیرساختهای پردازشی، داده، بازارسازی و چارچوبهای اعتبارسنجی است.
بهطور کلی، تحقق مطالبات و انتظارات فعالان این حوزه را میتوان در محورهای زیر دنبال کرد:
۱- یکپارچهسازی حکمرانی داده و تسهیل دسترسی به کلاندادههای ملی
یکی از بزرگترین موانع توسعه مدلها و سامانههای بومی هوش مصنوعی، جزیرهای بودن دادهها و دسترسی محدود شرکتها به دادههای باکیفیت و ساختاریافته است.
انتظار فعالان: شکستن انحصار دادهای دستگاههای اجرایی و ایجاد چارچوبی شفاف برای اشتراکگذاری امن دادهها.
نقش سازمان: تدوین چارچوبهای تنظیمگری برای دسترسیپذیری دادههای بخش عمومی، ایجاد پایگاههای داده استاندارد و فراهمکردن محیطهای ایزوله آزمون (Sandbox) با رعایت الزامات حریم خصوصی و امنیت ملی دادهها.
۲- تامین و مدیریت متمرکز زیرساختهای محاسباتی سنگین
توسعه و آموزش مدلهای بزرگ زبانی و مدلهای چندوجهی، نیازمند توان پردازشی بالا و مزارع پردازشی GPU مقیاسپذیر است؛ زیرساختی که سرمایهگذاری انفرادی برای ایجاد آن، برای بسیاری از شرکتهای بخش خصوصی مقرونبهصرفه نیست.
انتظار فعالان: دسترسی عادلانه، با تعرفه مناسب و بدون بروکراسی زائد، به زیرساختهای محاسبات ابری و مراکز داده تخصصی هوش مصنوعی.
نقش سازمان: سرمایهگذاری راهبردی یا اجرای مدلهای مشارکت عمومی-خصوصی (PPP) برای ایجاد ابررایانهها و خوشههای پردازشی ملی و اختصاص ظرفیتهای توسعهای به شرکتهای فناور و تیمهای پژوهشی. …
