در چنین شرایطی، دانشگاه دیگر نمیتواند با همان ماموریتها، ساختارها و شیوههای تامین مالی گذشته به مسیر خود ادامه دهد. در ایران نیز مسئله فقط افزایش یا کاهش تعداد دانشجویان و دانشگاهها نیست. نظام آموزش عالی با مجموعهای از مسائل درهمتنیده مواجه است.
ناصر باقریمقدم، عضو فرهنگستان علوم در گفتوگو با خبرنگار ایسکانیوز با تکیه بر مطالعات آیندهنگرانه و تجربه تدوین روزآمدسازی نقشه جامع علمی کشور، از چالشهای حال حاضر آموزش عالی و روندهایی میگوید که آینده آموزش عالی را شکل خواهند داد، که در ادامه میخوانید؛
عامل مهمی که آینده آموزش عالی را تحت تاثیر قرار میدهد چیست؟
اتفاق دیگری که در جهان رخ داده و به نظر میرسد در آینده نیز ادامه پیدا کند و فضای سناریوهای آموزش عالی را شکل دهد، موضوع دانشجویان بینالمللی است. ما در کشورهای مختلف ظرفیت آموزش عالی ایجاد کردهایم، اما ممکن است جمعیت دانشجویان آموزش عالی در خود آن کشور کاهش پیدا کند.
بنابراین کشورها تلاش میکنند با افزایش کیفیت، تبلیغات و فراهم کردن زیرساختهای مناسب، دانشجویان سایر کشورها را جذب کنند. اکنون در کشور ما حدود ۵۰ تا ۶۰ هزار دانشجوی بینالمللی داریم. در برنامه هفتم توسعه که یک برنامه پنجساله است، پیشبینی شده این عدد به حدود ۳۲۰ هزار نفر افزایش پیدا کند.
در جهان نیز تعداد دانشجویان بینالمللی در یکی دو دهه گذشته حدود سه برابر شده است. این یعنی جابهجایی دانشجویان افزایش پیدا کرده است. معنای این روند آن است که هر کشوری که خدمات آموزشی بهتری ارائه کند و هر دانشگاهی که خدمات مناسبتری داشته باشد، دانشجویان، فارغ از اینکه در چه جغرافیایی متولد شدهاند، تمایل بیشتری پیدا میکنند که به آن کشور بروند و در آن دانشگاه تحصیل کنند. …
