ماجرای علی به ۱۸ شهریور ۱۴۰۰ برمیگردد. آن روز در خانه همسایهاش در ایذه آتشسوزی اتفاق افتاد و ۲ زن در معرض خطر قرار گرفتند. علی که آن زمان ۱۴سال داشت، برای کمک به آنها وارد عمل شد. گاز پیکنیکی آتش گرفته بود و او تلاش کرد آن را از محل دور کند، اما آتش به بدن خودش سرایت کرد.
علی با سوختگی شدید به بیمارستان منتقل شد. تلاش پزشکان برای نجات جانش به نتیجه نرسید و او چند روز بعد جان باخت. خبر فداکاریاش خیلی زود در رسانهها منتشر شد و نام این نوجوان از ایذه فراتر رفت. علی نه چهرهای شناختهشده بود و نه قهرمانی که مردم از قبل او را بشناسند؛ نوجوانی معمولی بود که در موقعیتی دشوار برای کمک به دیگران قدم پیش گذاشت.
حرف اخر علی این جمله بود: «اگر دوباره با چنین موقعیتی روبهرو شود، باز هم همین کار را خواهد کرد.» همین نگاه، بخشی از تصویری است که از او در ذهن مردم باقی مانده است؛ نوجوانی که کمک به دیگران را فقط در حد حرف نمیدید. البته روایت فداکاری او باید با آموزش ایمنی همراه باشد تا شجاعت بهمعنای نادیده گرفتن خطر و به خطر انداختن جان خود تعبیر نشود. علی لندی در کنار ریزعلی خواجوی
در پیام اخیر رهبر انقلاب نام علی لندی در … …

بازار

































































































































































