به گزارش فرارو به نقل از روزنامه القدس العربی، دو هفته پیش، مقالهای با عنوان «جنگ نهایی هرمز در راه است» نوشتم؛ جنگی که نشانههای آغاز آن طی روزهای اخیر، یکی پس از دیگری، در قالب آتش و حملات نظامی آشکار شد. پس از آنکه شماری از مقامهای ارشد دولت آمریکا بهطور پیدرپی از توقف بمباران ایران و اکتفا به خفه کردن اقتصادی این کشور سخن گفتند، حملات هوایی آمریکا به ایران بار دیگر از سر گرفته شد. آمریکا در هرمز؛ جنگ برای کنترل گلوگاه انرژی
این حملات از مناطق پیرامون تنگه هرمز آغاز شد و جزیره لارک ایران، در ورودی این تنگه، هدف قرار گرفت؛ حملهای که آمریکا آن را با ادعای وجود رادارها، شبکههای ارتباطی و موشکهای حامل مین در این جزیره توجیه کرد. اما دامنه حملات به همینجا محدود نماند و در ادامه، جزیره قشم، بندرعباس و سیریک در استان هرمزگان و همچنین مواضع دیگری در استانهای بوشهر و سیستانوبلوچستان را دربر گرفت؛ حملاتی که در امتداد حدود ۲۴۰۰ کیلومتر از سواحل جنوبی ایران انجام شد.
الگوی حملات تجدیدشده آمریکا بهگونهای بود که گویی تکرار همان سناریویی است که چند هفته پیش، در جریان جنگ دو هفتهای و بمباران سیزدهشبانهروزی ایران شاهد آن بودیم. بار دیگر بحث «چیدن چمن ایران» مطرح شد؛ تعبیری که به معنای نابودی تدریجی و مرحلهبهمرحله منابع، زیرساختها و امکاناتی است که میتوانند تهدیدی برای کشتیرانی در تنگه هرمز ایجاد کنند. …
