خبرها حول چند اتفاق میچرخد:
یک فوتبالیست دیگر از اروپا برگشت.
مهدی طارمی به الوصل امارات پیوست.
پایان حضور طارمی در فوتبال اروپا، با توجه به سن، شرایط حرفهای و عملکرد سالهای اخیرش، اتفاقی طبیعی است. هیچکس هم انتظار نداشت او پس از بازیهای تیم ملی در آمریکا ناگهان راهی بایرن مونیخ شود.
اما مسئله، فقط مهدی طارمی نیست. مسئله فوتبال ایران است. فوتبال ما در جام جهانی باید سکوی پرتاب میساخت؛ اما حالا، به جای آنکه شاهد صادرات بیشتر بازیکنان ایرانی به فوتبال اروپا باشیم، یکی پس از دیگری شاهد بازگشت آنها هستیم.
نهتنها طارمی فوتبال اروپا را از دست داد، بلکه بسیاری از بازیکنان تیم ملی در جام جهانی نیز نتوانستند قراردادهایی در شأن حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان پیدا کنند.
رامین رضاییان را به یاد بیاورید. بعد از جام جهانی راهی اسپانیا شد و انتشار تصاویرش در کنار هواپیمای شخصی اجارهای، خیلیها را به این تصور انداخت که شاید یک انتقال بزرگ به لالیگا در راه باشد. اما آن بمب هرگز منفجر نشد و رضاییان در نهایت سر از فوتبال ایران و فولاد خوزستان درآورد.
اینها البته الزاماً تقصیر بازیکنان نیست. مسئله بزرگتر است. ما در ادوار گذشته جام جهانی، صادراتی هرچند محدود اما واقعی به فوتبال اروپا داشتیم. تعدادشان زیاد نبود، اما بودند؛ بازیکنانی که حضورشان در اروپا، برای خودشان و نسلهای بعدی فوتبال ایران مسیر تازهای میساخت.
حالا اما مهدی طارمی را از دست دادهایم. بازیکنی که سالها در فوتبال اروپا بازی کرد، به یکی از مهمترین مهاجمان ایرانی تاریخ تبدیل شد و در بالاترین سطح باشگاهی اروپا هم حضور داشت، حالا به لیگ امارات برگشته است؛ همان لیگی که سرمربی فعلی تیم ملی درباره سطح فنی بازیکنانی که از آنجا به اردوی تیم ملی میآمدند، انتقاد کرده بود.
در چنین شرایطی، یک پیشکسوت میتواند چند دقیقه مقابل دوربین بنشیند، فریاد بزند، فحاشی کند و تصور کند با چند واژه زشت، یک مربی سابق را مقصر همه مشکلات فوتبال ایران کرده است اما فوتبال ایران با فحاشی درست نمیشود.
مسئله این است که چرا فوتبال ایران بعد از جام جهانی که مربیانش دستاوردهای زیادی از آن در صداوسیما ساخته اند، به جای یک بازار بزرگتر برای بازیکنانش در فوتبال جهان، دوباره به نقطه صفر رسیده است؟
بیشتر بخوانید: ۲ سند مهم درباره اینکه تیم ملی جای تغییر نسل است
