بازار
امروزه جمهوری خلق چین تحت رهبری شی نیز در قبال محیط پیرامونی خود در اوراسیا و اقیانوس آرام، منطق مشابهی را دنبال می‌کند. اینکه شی درصدد تقویت قدرت چین در اقیانوس آرام است، بر کسی پوشیده نیست. با این حال، پکن همزمان در چارچوب برداشتی قاره‌ای، در حال تعریف منابع قدرتی است که تا اعماق سرزمین آسیا امتداد می‌یابد. ایالات متحده و متحدانش باید این بعد قاره‌ای قدرت چین را درک کرده تا نظام راهبردی گسترده‌تری را که می‌تواند به پکن امکان دهد در دریا دست به ریسک بزند، نادیده نگیرند.
امپراتوری مغول نخست در استپ‌های مرتفع و به دست چنگیزخان شکل گرفت و سپس در چین تحت فرمان نوه او، قوبلای‌خان، تثبیت شد. قوبلای چین را به‌عنوان امپراتور دودمان یوان (۱۲۷۱ تا ۱۳۶۸) اداره می‌کرد و پایتخت خود را در پکن امروزی قرار داد. در دوره یوان بود که مناطق دوردستی همچون تبت و یون‌نان تحت حاکمیت چین قرار گرفتند. همزمان، امپراتور یوان در مقام «خان بزرگ»، مدعی برتری اسمی بر دیگر خانات مغول بود که اعضای خاندان گسترده او بر آنها حکومت می‌کردند: اردوی زرین در قلمرو روسیه جنوبی امروز، خانات جغتای در آسیای مرکزی و ایلخانان مستقر در ایران. افزون بر روابط خراج‌گزاری و تابعیتی که تا کره و بخش‌هایی از جنوب‌شرق آسیا امتداد داشت، این ساختار افق سیاسی دربار یوان را بسیار فراتر از سرزمین اصلی چین و تا اعماق قاره اوراسیا ترسیم کرده بود. …
