«اعتراف می‌کنم»؛ تشریح در اتاق‌ِ بازجویی

عصر ایران؛ یلدا آذرپی - «اعتراف می‌کنم» از آن مجموعه‌هایی است که برای جلب توجه مخاطب، سراغ فرمول‌های پرزرق‌و‌برقِ سریال‌های جنایی نرفته است. خبر از تعقیب‌و‌گریزهای طولانی، تیراندازی‌های پیاپی و لوکیشن‌های متعدد نیست؛ بخش عمدۀ درام در اتاق بازجویی شکل می‌گیرد. متهم روبه‌روی بازجو می‌نشیند و حقیقت در خلالِ کلمات، مکث‌ها، نگاه‌ها و تناقض‌های رفتاری آرام‌آرام رخ می‌نمایاند. سریال از اواسط مرداد در فیلم‌نت منتشر شده و ساختاری اپیزودیک دارد؛ هر قسمت، پرونده‌ای جنایی را دنبال می‌کند و گروهی از بازیگرانِ مهمان در هر اپیزود وارد داستان می‌شوند.

«اعتراف می‌کنم»، سریالی تک‌کارگردانه به معنای متعارف نیست. «نیما حسنی‌نسب»، پدیدآورنده، مجری طرح و یکی از تهیه‌کنندگانِ مجموعه است و کارگردانیِ قسمت‌ها بر عهدۀ «اسما ابراهیم‌زادگان»، «عماد خدابخش»، «امیررضا رشتی»، «نفیسه زارع» و «پویا سعیدی» است. بنابراین بهتر است سریال را حاصل طراحی و هدایتِ حسنی‌نسب و همکاریِ جمعی از فیلم‌سازان بدانیم. جنایت از خیابان به اتاق بازجویی می‌آید

نخستین امتیاز «اعتراف می‌کنم»، انتخابِ فرم است. سریال به‌جای آنکه جنایت را از مسیر حادثه و کنشِ بیرونی پی بگیرد، آن را به مسئله‌ای روان‌شناختی تبدیل کرده است؛ متهم حرف می‌زند، بازجو سؤال می‌کند و تماشاگر باید از دل روایت‌های ناقص، تناقض‌ها و جزئیاتِ به‌ظاهر کم‌اهمیت، حقیقت را پیدا کند. این فرم البته ابداعِ سازندگان ایرانی نیست.

سریالِ حسنی‌نسب از الگوی سریال بریتانیاییِ «کریمینال» بهره گرفته؛ همان ساختاری که در آن، اتاق بازجویی به مرکز اصلیِ روایت تبدیل می‌شود. اقتباس از الگوی خارجی الزاماً نشانۀ ضعف نیست، ولی باید دید سازندگان توانسته‌اند آن الگو را با مناسباتِ اجتماعی، زبان، شخصیت‌ها و منطقِ داستان ایرانی هماهنگ کنند؟ برخی نقدها بر همین نکته تأکید کرده‌اند که تلاش برای بومی‌سازیِ فرمی شناخته‌شده، در بخش‌هایی موفق بوده و در بخش‌هایی نه. …